version_13

teraz

2012-02-08T07:44:00.000-08:00

Zawirowania trwają zarówno w strefie wewnętrznej jak i zewnętrznej. Mróz dopadł otaczającą rzeczywistość i skuł na kamień. Niechybnie przyjdzie mi nosić kilka warstw jeszcze przez jakiś czas. Nie przeszkadza mi to, tak jak nie przeszkadza mi szarość za oknem, pod warunkiem że z kubka paruje.

Rano lubie patrzeć jak światło sączące się przez kuchenne okno osiada na meblach; stole, krzesłach, blatach i starym kredensie. Delikatnie opatula je jasną szarością aż wydają się miękkie, podczas gdy drobinki kurzu leniwie unoszą się w powietrzu. Mógłbym tak stać bez ruchu i patrzeć na nie w nieskończoność. Ze smutkiem jednak wychodzę z mieszkania.

Przed dotarciem do miejsca pracy wstępuję jeszcze do babci i już w progu rzucam głośne "cześć!". "Cześć!" odpowiada mi po chwili z zakątka swojej sypialni. Boje się tego dnia kiedy nie odpowie.

Zaparzam herbatę i wspinam się na poddasze. W głowie książki które chciałbym przeczytać gdyby istniały.

———

2011-10-05T06:25:00.000-07:00

siedzi tutaj czasami... czasami nie.

wyspa

2011-09-27T06:39:00.000-07:00

metro

2011-09-23T07:41:00.000-07:00

kliknij aby powiększyć / click to enlarge

ciąg dalszy

2011-09-22T01:13:00.000-07:00

Blog. Jedną z najcudowniejszych cech tego miejsca jest brak wiążących się z nim zobowiązań. Kiedy mam ochotę, wrzucam na niego to albo tamto a on wdzięcznie i bezapelacyjnie przyjmuje cały ten haos, wszystkie nieposortowane myśli i ułomne konstrukcje. Bezkrytycznie służy mi całym swoim algorytmicznym jestestwem a ja czuje się wolny i spełniony.

Tak więc po dłuższej nieobecności przyszedł czas na update.

Lato jeszcze na dobre nie dotarło do mojej świadomości a już zdążyło się skończyć. W powietrzu czuć nadciągającą zimę a świat wkroczył do Królestwa Jesieni, które od zawsze stanowiło strefę neutralną oddzielając śmiertelnych wrogów od siebie. Zawstydzona przyroda, zrzucając resztki swego przyodzienia, rumieni się w ostatnich promieniach zachodzącego słońca.

Przygnieciony codziennością mam ostatnio mało czasu na czytanie, nie mówiąc już o pisaniu, nad czym wielce ubolewam. Do tego staram się nadrobić braki w wiedzy z zakresu historii fotografii oraz wesprzeć ów wiedzę praktyką (tutaj wielkie dzięki dla Tomka W. za pomoc i czas spędzony w ciemni). Takie postacie jak Joel-Peter Witkin, Jan Saudek czy Diane Arbus ostatnio mocno zamieszały mi w głowie. Wiem że to wstyd, że dopiero teraz zgłębiam taką klasykę ale taka jest prawda. Lepiej późno niż później.

Niektóre plany zostały zrealizowane, niektóre spłonęły na panewce a jeszcze inne czekają w suchym i ciepłym miejscu na lepsze czasy. Zobaczymy co przyniesie jesień.

A teraz spać.

z nocy powstały, w cień przyobleczony

2011-06-05T06:20:00.000-07:00

w międzyczasie

2011-05-26T03:09:00.000-07:00

Dwa wpisy na tego bloga, które edytuje już od dłuższego czasu jakoś nie mogą doczekać się finalizacji, dlatego w międzyczasie pojawiam się w niniejszej, spontanicznej odsłonie.

Pośród ogólnego zapierdolu udaje mi się jeszcze czasem znaleźć krótkie chwile na rzeczy nie koniecznie związane z robotą lub ćwiczeniem pracy magisterskiej...

Jedną z takich rzeczy, z pewnością wartą wspomnienia, jest instrumentalna płytka amerykańskiego składu Tarentel – "From Bone to Satellite", którą nabyłem już około pół roku temu lecz wciąż wchłaniam z wielką przyjemnością. Postrockowo-ambientowo-progresywno-eksperymentalna produkcja zabiera nas w pięciu kilkunastominutowych odsłonach w inny wymiar a trip okraszony jest niebanalnym zastosowaniem różnorodnych instrumentów (od gitary akustycznej po równie wysmakowane sample). Całość doskonale osadzona w swojej własnej, melancholijnej ale nie pozbawionej siły konwencji. Wiem już że w miarę możliwości będę starał się nabyć inne pozycje spod tego szyldu.

———

"They say the Devil came to Lublin, Poland once, in the early spring of the year 1797 of the Christian calendar. For the Jews of Lublin, it was the month of Nisan in the year 5557.

There are two calendars, because there are two Lublins: the Lublin of the Polish Catholics, who fear only God, the Devil, and their local nobleman, Count Sobieski and the Lublin of the Jews, who fear everyone and everything, and with good reason. For despite having lived in Poland for hundreds of years, the Jews live every day in Lublin only by the grace of the Count's uncertain tolerance..."

Tak zaczyna się historia przedstawiona w słuchowisku radiowym lub raczej "dramatycznym" jak należałoby tłumaczyć angielskie "audio drama", pod tytułem "The Witches of Lublin". Projekt przygotowany jest przez Ellen Kushner, Elizabeth Schwartz i Yale Strom i zrzesza całe grono wyśmienitych artystów jak Simon Jones czy Neil Gaiman użyczających tam swoich głosów. Niestety na razie spis rozgłośni radiowych które emitować będą audycje w tym roku nie obejmuje żadnej w Polsce. Szkoda, szczególnie zważywszy na to że przedstawiona historia dzieje się właśnie w naszym kraju. Pozostaje nam jedynie trzymać kciuki że któraś ze stacji zakupi prawa do emisji lub, co wydaje się być pewniejszym a na pewno szybszym rozwiązaniem, zaopatrzyć się w oryginalną płytkę, którą zamówić można na oficjalnej stronie projektu w wersji podstawowej lub rozszerzonej (i które to rozwiązanie sam chyba wybiorę).

Tutaj link do oficjalnej strony na której możecie dowiedzieć się wszystkiego o tym przedsięwzięciu: http://thewitchesoflublin.com/

———

Jakiś czas temu udało mi się także wrzucić do sieci krótką historię przedstawiającą początki mojej przygody z samochodem który, jak głosi reklamowy slogan sprzed lat, zawsze sobie obiecywałem. Dziś to już ponad rok odkąd dołączył do rodziny i wzajemna miłość wciąż się pogłębia. Zainteresowanych zapraszam tutaj: http://www.capri.pl/car/4630

Rex

2011-04-17T08:16:00.000-07:00

cheers

2011-04-10T04:56:00.000-07:00

Kolejna imprezka odbyła się tak jak odbył się kolejny rok mojego życia. Takiej imprezki, tak jak i takiego roku już nie będzie. Będą inne. Nie twierdzę że gorsze lub lepsze, po prostu inne. Tylko kac zawsze ten sam.

Dodam, że na prawdę było miło i mam nadzieję że wszyscy bawili się tak dobrze jak ja. Dziękuję że przyszliście. W imieniu moim i K.

let's stay together

2011-03-31T03:52:00.000-07:00

Ostatnio skanowałem stare filmy. Na jednym z nich znalazłem taki oto obrazek. Zdjęcie zostało wykonane z tramwaju, jest to przystanek w samym centrum Warszawy, między dworcem centralnym a hotelem Mariott, chyba 2004 rok.

te dni

2011-03-21T04:04:00.000-07:00

Już kiedyś tu o tym pisałem. Nieplanowane, nieodpowiedzialne, nieskrępowane, nieuniknione. Wagary. Kiedyś oczywistość i święty obowiązek (jak każdego szanującego się nastolatka), dzisiaj jedynie słodkie wspomnienie.

Jednak mimo wszystkich zmian wciąż jestem w stanie przywołać tamto uczucie. Dzisiaj jest to oczywiście nieco trudniejsze a warunków nie da się niestety do końca odtworzyć, nikt nie wpisze mi do dziennika godzin nieusprawiedliwionych, lecz samo sedno, istota wagarowania pozostaje, jest tylko trochę bardziej ukryta i zawoalowana. Dzisiejsze wagary to tak samo jak kiedyś ucieczka od codziennych obowiązków. Może trochę bardziej świadome, i trochę mniej spontaniczne lecz niosące ten sam rodzaj winnej przyjemności (guilty pleasure – po angielsku brzmi to lepiej, choć po polsku słowo "winnej" nabiera dwuznaczeniowości).

Zatem tak jak o każdą tradycję, tak i o tą trzeba dbać aby nie zanikła, aby pewnego dnia nie uświadomić sobie że wspominając szkolne absencje w pierwsze dni wiosny, wspominamy jedynie suche fakty nie czując już związanych z nimi smaków, zapachów i dźwięków...

waiting for the sun

2011-03-10T03:17:00.000-08:00

(...)

Waiting for you to come along
Waiting for you to hear my song
Waiting for you to come along
Waiting for you to tell me what went wrong

This is the strangest life I've ever known

(...)

The Doors

"Waiting for the Sun"

nie umiem tytułu nie

2011-02-11T03:11:00.000-08:00

Mam kaca. Uhhh... Ale to jest..... Mmmm.... Zebranie myśli wydaje się nadludzkim wysiłkiem... Walają się porozrzucane po okolicy. Od czasu do czasu któraś przetoczy się niczym jeden z tych podróżujących po pustyni kłębków. Pustynia - to bardzo dobre słowo na dzisiaj. Poranek sponsoruje literka "S". "S" jak Sahara.

W Wikipedii odnajduje że "wskazanie jednoznacznego winowajcy objawów kaca nie jest proste i ta kwestia nie została ostatecznie rozstrzygnięta", jednak ja wiem, doskonale zdaje sobie sprawę, że jedyny i bezpośredni winowajca to ten który właśnie pisze te słowa. Mmmm....

Herbata z cytryną i Joy Division w tle, wspierają mnie w tej nierównej, choć paradoksalnie sprawiedliwej walce. Mam jeszcze jednego sojusznika, najpotężniejszego - to czas. Jednak na razie jestem na samym dnie otchłani i z chorą satysfakcją napawam się swoim cierpieniem. Jak w malignie rejestruje niektóre bodźce ze świata zewnętrznego a do otępiałego umysłu przebijają się dźwięki "Atmosphere"... Kocham. Czarno-biały świat wydaje się być dobrą alternatywną na ten moment. Na teraz. Zaraz wracam.

tak jak toczący się kamień

2011-01-24T07:27:00.000-08:00

Jakoś tak wyszło, że ostatnio jak zamieszczam tutaj nowy post to akurat jest poniedziałek. Bynajmniej nie jest to celowe.

Sesja zaczęła się na dobre. O losie, jak ja już mam tego serdecznie dosyć, z utęsknieniem wypatruje światełka na końcu przydługiego tunelu. Jeszcze trochę i będzie z głowy, tak sobie powtarzam. Co istotne, nie męczy mnie treść lecz sam proces , no ale to chyba zło konieczne.

Najważniejsze że na horyzoncie pojawiają się nowe możliwości. Co z tego wyjdzie pokaże czas ale na razie cicho sza. Plany dwoją się i troją lecz trzeba być asertywnym.

Podróże bliższe i dalsze rozpaczliwie pragną przejść ze strefy nieśmiałych rozmyślań do strefy zdeklarowanych planów. Cóż, będę im kibicował. O ile tylko Straszliwy Potwór Chujowej Codzienności nie przypuści jakiegoś zmasowanego ataku, powinno się udać.

proza (życia)

2011-01-17T04:58:00.000-08:00

Dzwoni budzik. Otwieram oczy. Za oknem świt. Poniedziałek. Kurwa.

Rather Lovely Thing

2011-01-03T04:08:00.000-08:00

Soundtrack do filmu "The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford" (czyli po naszemu "Zabójstwo Jesse'ego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda") z 2007 roku, jest chyba najlepszą ścieżką dźwiękową, jaką zdarzyło mi się słyszeć ever. W każdym razie na pewno jest w pierwszej trójce. Nick Cave i Warren Ellis popełnili majstersztyk. Każdy kawałek to małe arcydzieło, jednocześnie będąc cząstką genialnej całości jaką jest album. Mogę słuchać tego w nieskończoność, co z resztą od kilku lat czynię.

Film również godny polecenia, ale muzyka to podróż w inny wymiar czasu i przestrzeni. Najlepiej smakuje w szary, wietrzny dzień.

———

2010-12-22T05:55:00.000-08:00

tusz na papierze

Historia Jesieni (wprowadzenie)

2010-11-09T04:04:00.000-08:00

Dni niezauważalnie stały się krótkie. Liście opuściły już prawie wszystkie gałęzie, pozostawiając je na łasce coraz chłodniejszych podmuchów przedzimowego wiatru. Serca latarni na mojej ulicy, do tej pory skryte w koronach drzew, teraz zalały blaskiem mokre płyty chodnika.

Lubie tą porę roku tak jak pozostałe, a może nawet bardziej. Jestem mocniej skupiony, aura skłania do zastanawiania się nad rzeczami o których normalnie raczej się nie myśli. Lubię patrzeć na ludzi przemykających wąskimi ulicami w wieczornej szarówce i lubię światła miasta rozmazane w autobusowej szybie. Wszystko to nacechowane jest jakąś wewnętrzną, bliżej nie określoną a jednak niezwykle silną spójnością. Każdy z tych elementów posiada własną legendę, własny mit.

Czasami, późną jesienią, idąc z postawionym kołnierzem pustą ulicą, usłyszeć można jak wiatr snuje niekończącą się opowieść o świecie, przemijaniu i nadziei.

Oczywiście wiatry każdej z pór roku mają swoje własne opowieści. Wiosną delikatny wietrzyk półgłosem wylicza zapachy kolorów i opowiada pozbawione puent historie nie spełnionych miłości, latem leniwy podmuch szepcze na granicy słyszalności o zapomnieniu a jego głównymi słuchaczami są kamienie, posiadające najczulszy słuch na świecie, zimowa zamieć natomiast dyryguje Symfonią Zniszczenia, przedstawiając losy dawnych władców i ich podbojów, chociaż o tej porze roku zdarza się także bezwiatr, (gdy płatki śniegu, w linii prostej, spadają powoli z nieba na ziemię, otulając wszystko warstwą połyskliwego puchu) mający swoją własną, tajemniczą opowieść.

Jednak żadna z tych historii nie jest tak tajemnicza jak Historia Jesieni...

już mnie nie opuścisz, już nie będę sam

2010-10-26T03:39:00.000-07:00

Do niedawna funkcjonował w mojej świadomości obraz Polskiego Żula, który wychyla za rogiem setkę żytniej albo z czerwoną kartką. Najwidoczniej i ten charakterystyczny element narodowego krajobrazu odchodzi do lamusa. Społeczeństwo bogaci się na wszystkich poziomach.

———

2010-10-25T05:46:00.000-07:00

akryl na tektórze

nieistotne

2010-10-08T06:38:00.000-07:00

Zdaję sobie sprawę z tego, że ostatnio więcej na tym blogu zdjęć niż wpisów. Nie mam jednak i nigdy nie miałem zamiaru prowadzenia klasycznego fotobloga, gdyż zawsze ceniłem sobie słowo pisane. Z drugiej strony obecna jest we mnie potrzeba obrazu, czy to fotografii, grafiki bądź filmu, dlatego siłą rzeczy wszystko to musi połączyć się w jakiejś maksymalnie spójnej i funkcjonalnej* formie. Koniec końców to miejsce istnieje po to abym mógł umieszczać tu to na co mam ochotę. I chuj. Albo nawet sloganowy "huj"!

Być może w niedalekiej przyszłości pojawi się jakiś tekst, bo często telepie mi się między komórkami w mózgu (a czasem nawet ostentacyjnie przetwiera, tworząc przeciągi) coś, lub dwa cosie, które chciałbym przelać na wirtualny papier, jednak przeważnie nie mam wtedy na to ani czasu ani sposobności, a wena nie trwa przecież wiecznie.

Myślałem nawet o stworzeniu oddzielnego bloga albo nawet strony na której umieszczałbym wszystko to co nie jest zapisem literniczym, jednak po niedługiej chwili zastanowienia doszedłem do jedynego słusznego wniosku, że i tak przecież rzadko kiedy mam chwilę aby wrzucić coś na tego, aktualnie istniejącego bloga, więc po cholerę mam się jeszcze bardziej rozdrabniać i hodować kolejne, upośledzone byty.

* Choć funkcjonalność jest tutaj pojęciem względnym.

———

Z początkiem tego miesiąca rozpoczął się kolejny semestr na uczelni i tym samym codziennie po skończonej pracy, ochoczo popieprzam na akademie aby tam entuzjastycznie oddać się zgłębianiu tajników sztuki przepięknej. Ok, żeby nie było, sam wybrałem taką szkołę i na prawdę interesuje mnie większość tego co jest mi tam oferowane, czasami tylko po odjęciu obowiązków pracowych i szkolnych brakuje trochę czasu wyłącznie dla siebie. Ale nie narzekam. Albo przynajmniej "już więcej" nie narzekam.

I tym oto sposobem popełniłem wpis czysto literacki. Et voila!

mieści się w mieście

2010-10-06T05:27:00.000-07:00

szczelinami przenikają

2010-10-02T01:56:00.000-07:00

Zawsze przychodzą nocą. Nieme a jednak hałaśliwe, zaznaczają swoją obecność w sobie jedynie znany sposób. Walczą ze snem na granicach jego królestwa. Wszak pochodzą z przeciwległej płaszczyzny, choć trudno nazwać ją jawą. Dziwne myśli. O wszystkim i o niczym. Chociaż płoche i powierzchownie błahe, dotykają jednak istoty świata.

W każdym razie któregoś ze światów...

Około 3.50 nad ranem.

Około 4.10 nad ranem.

Około 4.30 nad ranem. Myśli pierzchają.

jeden hotel

2010-09-23T01:33:00.000-07:00

Hotel Polonia. Niedawno powrócił do swojej niegdysiejszej świet(l)ności. Przypomina dawny blask przedwojennej Warszawy.

"Say if I climbed to the mountains, Would you still follow me there?"

2010-09-18T04:12:00.000-07:00

Wreszcie. Po roku oczekiwania ponownie odetchnąć mogłem bieszczadzkim powietrzem, od czego jestem już chyba uzależniony. Tym razem już nie sami ale w czteroosobowej ekipie z Agatą i Qubą, za to w tym samym domu, który tak bardzo przypadł nam do gustu ostatnim razem. No i wzięliśmy rowery.

Choć naszemu przyjazdowi towarzyszyły gęste mgły podnoszące się z górskich zboczy i niemal natychmiast zmieniające się w stalowe, ciężkie chmury, to wcale nie odejmowało to uroku tej magicznej krainie – ot kolejna jej, jak zwykle zapierająca dech w piersiach, odsłona.

I znów rozpłynąłem się w pejzażach, myśli porwał wartki strumień a duch uniósł się w korony potężnych buków i świerków.

Stare Jak Nowe

2010-09-01T05:09:00.000-07:00

"W sobotę, 28 sierpnia miłośnicy starej motoryzacji spotkali się w Warszawie na III Rajdzie Pojazdów Zabytkowych STARE JAK NOWE."

Co prawda nie pojechałem tam Caprikiem, który był w trakcie wymiany zderzaka i kliku innych drobnych elementów ale chociaż zobaczyłem czym stawili się uczestnicy. Było kilka naprawdę ciekawych i dobrze utrzymanych okazów, jak na przykład jedno z moich ulubionych BMW 2002.

Pomimo niezbyt sprzyjającej pogody właściciele chętnie prezentowali swoje pociechy a Nowy Świat na jedno popołudnie zamienił się w najciekawszy parking w Polsce.

fotki zaległe

2010-08-31T06:25:00.000-07:00

Krótki opis pobytu zamieściłem już w poprzednim poście, tutaj tylko zaległe fotki.

gdańska starówka, Jarmark Dominikański

pyszne, martwe ryby

Team + ja robiący zdjęcie

świerzo uwędzone

poezja

zakute łby

mistrz drugiego planu

brat i jego druga połowa

endless

księżyc

pojemność dwa czterysta

just..

pure morning

wjazd do wody

"młody rybak i morze"

w końcu wzeszło

też rybaki ;)

poranne, jeszcze ciche Dębki

sasquatch

dom do góry nogami w Szymbarku

chata sybiraka – "sypialnia", Szymbark

na walizkach

2010-08-09T05:59:00.000-07:00

Z powrotem w Warszawie. Za plecami został Bolków z tegoroczną edycją CP oraz niewielkie Dębki gdzieś na środkowym wybrzeżu, które ciche i malownicze, jak przystało na rybacką wioskę składającą się z trzech uliczek, były tylko o piątej nad ranem. No właśnie, potem zaczynało się oblężenie klapek, dmuchanych delfinów, gofrów z bitką-śmietką i memdżemerem, martwych-wędzonych ryb, jedynych prawdziwych wisiorków szczęścia oraz ręcznika z gołą panią o wielkim biuście, który niestety zniknął na drugi dzień naszego pobytu. Mimo wszystko było w porządku a nawet (że użyje tego wyświechtanego, lecz jakże skumulowanego wyrażenia) fajnie.

Tak jak rok temu, udało się odwiedzić Jarmark Dominikański w Gdańsku. Chyba mam do niego jakiś sentyment. Znalazłem nawet taką samą, srebrną obrączkę jaką kupiłem tam w zeszłym roku (aby następnego dnia utopić ją w odmętach Bałtyku, jednak tym razem umieściłem ją na grubszym palcu).

Przeżyłem też jedyne w swoim rodzaju spotkanie plażowe z zardzewiałym ciągnikiem, z którym miałem przyjemność podziwiać pierwsze promienie wschodzącego słońca. Bezcenne.

Urlop jak zawsze upłynął zbyt szybko, lecz pocieszam się że była to dopiero jego pierwsza część. Za miesiąc wyjazd o zupełnie innym charakterze. Góry, rzeki, połoniny, ciepły sweter i sprawdzone buty na nogach a przed snem grzane wino w Bazie Ludzi z Mgły - jednym słowem Bieszczady.

Niżej kilka fotek z festiwalu w Bolkowie. Kolejne, z Dębek w następnym wpisie.

Kasia i Jowita

randomowi fani

Katarzyna i ja wśród lokalnej flory

Część tegorocznego składu

Fot.: Mateusz

Faith And The Muse

Clan Of Xymox

Behemoth

Jarocin

2010-07-21T05:10:00.000-07:00

Jarocin

Intensywne trzy doby w intensywnym słońcu. Bogom dzięki za zimny prysznic. Dni upływały na leniwym sączeniu trunków, chłodzeniu się i przysypianiu, podczas gdy wieczory i noce na bardziej aktywnym wchłanianiu trunków, oraz wypacaniu ich w mosh'u pod sceną.

Trudno orzec który występ był najlepszy, każdy wykonawca dał z siebie wszystko. Widać było że występowanie w tak szczególnym miejscu jest rzeczą wyjątkową i przynosi przyjemność na równi z tą, jaką odczuwa publiczność (przede wszystkim dotyczyło to polskich artystów, choć gością z zagranicy także udzielał się pozytywny nastrój - patrz Flogging Molly lub SKA-P).

Dla mnie najbardziej esencjonalnym był występ Pidżamy Porno, który prawie cały spędziłem nieomal wciśnięty w barierki przed sceną. Zdecydowanie, w tą noc, jarocińskie pole było najodpowiedniejszym miejscem, w którym mogłem się znaleźć.

Jednak tak jak już wspomniałem, wszyscy artyści odcisnęli się w pamięci. Oby więcej takich festiwali w przyszłości.

–––

Tymczasem jeszcze tylko kilka dni i wyjazd na tegoroczną edycję Castle Party. I tak jak w tamtym roku, prosto z górzystego Bolkowa (z małym przystankiem w Warszawie) przemieszczamy się na wybrzeże - tym razem Dębki.

antidotum

2010-07-06T04:04:00.000-07:00

Chwilowo nie jest źle. Są plany wyjazdowe i sens zarysował się jakby wyraźniej. To pozwala odetchnąć, rozluźnić zdrętwiałą duszę.

Wiem że pewne osoby zawsze są przy mnie. Życzliwe. Zdaję sobie z tego sprawę i paradoksalnie sprawia to, że często czuję się jeszcze gorzej... Jednak równie często są moim jedynym ratunkiem. Jestem im za to wdzięczny i także chce dla nich jak najlepiej. Przepraszam je za nieskoordynowane momęty. Opętanie przychodzi niespodziewanie a siła powodowana jakąś odśrodkową energią jest niewiarygodna. Niepodległy organ mowy manifestuje maniakalną pasję, która jak narkotyk wciąga, aby w końcu pozbawić tchu. Pośród apatii i suchych żył, tylko Ty jesteś w stanie przywrócić puls. Jesteś moim antidotum.

Jest dobrze.

(...)

And I can feel one of my turns coming on.
I feel, cold as a razor blade
Tight as a tourniquet
Dry as a funeral drum

Run to the bedroom, in the suitcase on the left
You'll find my favourite red axe
Don't look so frightened
This is just a passing phase
One of my bad days

Would you like to watch T.V.?
Or get between the sheets?
Or contemplate the silent freeway?
Would you like something to eat?
Would you like to learn to fly? Would you?
Would you like to see me try?
Would you like to call the cops?
Do you think it's time I stopped?

Why are you running away?

*Pink Floyd "One Of My Turns" - fragment

w blasku poranka

2010-07-04T04:01:00.000-07:00

Malowanie pokoju Tomasza na karmazynowo przyniosło nieoczekiwane ukojenie. Poranny śmiech i spacer ze wstającym za plecami słońcem stały się dopełnieniem. Wydaje mi się, że coś wskoczyło spowrotem na swój właściwy tor. Oby tak było.

Wybory

2010-06-23T01:50:00.000-07:00

samoZŁO

2010-06-10T14:38:00.003-07:00

z dnia w dzień

2010-05-18T02:20:00.000-07:00

Wietrzna, deszczowa wiosna trwa. Zazieleniło się na świecie lecz życia jeszcze czekają na możliwość wychynięcia spod zaparowanego klosza. Ja w tym wszystkim niby spokojny, lecz mimo to dziwnie rozpadły. Ciche, jasnoszare dźwięki koją ale tylko na chwile. Z nicości nieśmiało wychynają płoche myśli. Oby udało im się podźwignąć, niech wreszcie uświadomią sobie własną egzystęcję!

Muszę w końcu zaplanować jakiś dłuższy wyjazd, żeby chociaż było na co czekać, mieć jakiś punkt zaczepienia i wokół niego osnuć wszelkie nadzieje. Może nawet wydarzy się niespodziewane! Takie, które będzie się pamiętać do końca życia i o którym opowieść stanie się stałym punktem wszelkich rodzinnych spotkań. Mam oczywiście na myśli pozytywne-niespodziewane, być może z dreszczykiem, dozą niepewności ale finalnie z happyendem.

I tak.

PS. Głód komiksu.

The Hanging Garden

2010-05-10T01:45:00.000-07:00

Ryby spotkane na bieliźnianym sznurze. Dyndają powieszone przez Pana Ukraińca.

10.04.2010

2010-04-11T02:31:00.000-07:00

Krakowskie Przedmieście, godzina 12.30. Gdy trzy godziny wcześniej szedłem na Akademie było prawie pusto, jak w każdy deszczowy, sobotni poranek. Kiedy wychodziłem ulice zalegały tłumy, wszyscy kierowali się pod pałac prezydencki. Deszcz się wzmógł.

Prezydencki samolot TU-154 rozbił się w sobotę rano o godz. 8:56 czasu polskiego podczas podchodzenia do lądowania na lotnisku w Smoleńsku. Na pokładzie znajdowało się 96 osób - 89 członków delegacji do Katynia i 7 osób załogi. Nikt nie przeżył katastrofy. Wśród ofiar oprócz pary prezydenckiej znaleźli się najważniejsi polscy politycy, urzędnicy państwowi i dowódcy wojskowi. Wśród nich także mama mojego kolegi.

już na jawie?

2010-03-24T02:45:00.000-07:00

Gaiman odwiedził Polskę. Nadzwyczaj miły, uprzejmy i nie-gwiazdorski, co tylko podkreśla jego niezwykłą osobowość. Na spotkaniu, które odbyło się w jednym z warszawskich empików odpowiedział na kilka pytań od czytelników (m.in. czy od zawsze ubiera się na czarno i czy ma to związek z jakąś traumą z dzieciństwa), po czym rozdał masę autografów. Na ukulele wtórowała mu jego narzeczona Amanda Palmer.

Poniżej kawałek, który zarejestrowałem burakiem. Jakość obrazu kiepska ale głównie chodzi tu o dźwięk i zabawne tłumaczenie polskiego tłumacza. Enjoy

Ostatnie dwa tygodnie zaowocowały kilkoma istotnymi wydarzeniami i prawdę mówiąc czułem się przez ten czas trochę jak we śnie. Między innymi odbył się świetny koncert Combichrist, nabyłem samochód który jest starszy odemnie (z czym wiązała się i wciąż wiąże masa formalności do załatwienia) i który przywiozłem z drugiego końca Polski, malowałem i odkryłem w sobie kilka ciekawych rzeczy, oraz wysłałem pewien z dawna obiecany sobie list.

–––

Od niedawna w powietrzu da wyczuć się delikatną, choć z dnia na dzień coraz bardziej zdecydowaną zapowiedź wiosny. I znów żałuję że nie jestem już w liceum bo z chęcią skorzystałbym z najważniejszego przywileju ucznia, wagarów (waxy, łac. vagari – błąkać się).

21 marca na zawsze pozostanie dla mnie synonimem wolności i nie skrępowanej myśli, uczty za równo dla ciała jak i dla ducha.

A to fajne: http://parkablogs.com/content/book-preview-i-lego-ny

–––

2010-02-22T01:20:00.000-08:00

Weekend nastał i przeminął z takim impetem, że nawet go nie poczułem. Przepełniony urodzinowymi imprezami pozostawił wrażenie dobrze spełnionego obowiązku bycia socjalnym i towarzyskim ale żadnego wrażenia bycia choć troch ę bardziej wypoczętym. I tak z początkiem kolejnego tygodnia ponownie staję w szranki z rzeczywistością.

niezły kosmos

2010-02-17T00:57:00.000-08:00

Przyszedł. Co prawda w środku nieco inny niż się spodziewałem, różniący sie od typowego artbooka, bardziej pomieszanie rysunków pseudo technicznych z komiksem, co jednak wcale nie umniejsza jego miodności. Aż pachnie Japonią. No i sposób w jaki jest wydany... tylko pozazdrościć!

A tutaj foty ze złotych tarasów co opustoszałymi stoją. (foty z buraka)

Uwielbiam gdy takie miejsca świecą pustkami. Zmieniają wtedy swoje właściwości i zyskują nową jakość. Lubie myśleć że jestem na ogromnym statku pędzącym przez mroczny kosmos. Po prostu kosmos. :)

stan na teraz

2010-02-14T03:33:00.000-08:00

Sesja na akademii wreszcie dobiega końca. Jutro oddaje ostatnie prace i mam nadzieję na ostatni wpis w indeksie. Nie ze wszystkiego co zrobiłem w tym semestrze jestem do końca zadowolony ale na pewno poszerzyłem swoje spojrzenie na sztukę jako taką. Akademia, być może skostniała i nieco "przestarzała" pod wieloma względami, daje jednak możliwość cennej konfrontacji z dokonaniami innych osób.

Jednocześnie wykiełkowały w moim wyobrażeniu pomysły na prace, które chcę zrealizować jak tylko pozwoli mi na to czas. Przede wszystkim są to koncepcje obrazów a także kilku rysunków i litografii, narazie ponotowane w pobieżnych szkicach.

Gdzieś krząta się też pomysł na krótkie opowiadanie i projekt muzyczny powiązany z obrazkiem okołoczarnobylskim autorstwa znajomego fotografa. To narazie jednak odleglejsze plany.

Od jakiegoś czasu jestem pod silnym wrażeniem dorobku japońskiego animatora i autora anime Hayao Miyazakiego, systematycznie zgłębiając jego dokonania. Filmy takie jak "Ruchomy zamek Hauru", "Laputa - zamek w chmurach" lub "Nausicaa z doliny wiatru" poprostu powaliły mnie swoją epickością, pięknem i nie sztampową fabułą. Lada dzień spodziewam się artbooka z rysunkami Miyazakiego, który zamówiłem.

Poniżej dwie z prac powstałych w tym semestrze w pracowni malarstwa. 60 x 50, akryl na płótnie.

W szponach nałogu

2010-02-03T05:17:00.000-08:00

Od dłuższego czasu staram się odłożyć nieco środków finansowych aby wreszcie nabyć samochód, lecz notorycznie popełniam ten sam błąd; wchodzę do księgarni...

Ostatni tydzień minął dość szybko ze względu na dużą ilość pracy i związany z tym brak czasu na cokolwiek innego (poza małą domówką w sobotę). Plus tego taki, pomyślałem, że udało mi się nie roztrwonić większej ilości pieniędzy. I oto kiedy tydzień był już u swego schyłku, wybrałem się z mą lubą na wieczorny spacer. I nie, tym razem nie będę pisał tu o kosztownych zachciankach naszych wybranek podczas niewinnych przechadzek (tym bardziej że moja lepsza połowa zdecydowanie do takich nie należy). Otóż zdecydowałem się wstąpić na chwilę do empiku, lecz wcale nie w celach nabywczych, a jedynie aby sprawdzić czy może pojawiły się już jakieś wiadomości na temat zbliżającej się wizyty Neila Gaimana w naszym kraju, o której pisał na swoim blogu. Nic niestety nie było jeszcze wiadomo, a ja, ku swemu wielkiemu zadowoleniu, nie kupiłem nic, poza waniliowym shakiem, zdecydowanie wartym swej ceny 11 zł.

Dalsza część naszego spaceru wypadała ulicą Chmielną, przy której znajduje się trzypiętrowa księgarnia Traffic. Zdecydowałem się jednak do niej nie zaglądać, gdyż byliśmy już nieco zmęczeni, robiło się późno a mróz dawał się we znaki. Jednak gdy Katarzyna powiedziała coś w stylu: "No wejdź chociaż na chwilę skoro już tu jesteśmy, żebyś potem nie marudził", nie potrzebowałem większej zachęty i przekroczyliśmy próg "świątyni".

Nie będę tutaj opisywał tego, co działo się w przeciągu kolejnych dziesięciu minut, wystaw sobie jedynie to, drogi czytelniku, że po ich upływie wychodziłem z księgarni cięższy o kilka kilogramów, jakie ważyły świerzo nabyte książki w moim plecaku i lżejszy o prawie dwie stówki w moim portfelu. Ehh...

To właśnie moje niedzielne nabytki. Ta seria TASCHEN była akurat w promocji, stąd tyle tych pozycji.

A to aktualny stosik przy moim łóżku.

post okołoświąteczny

2010-01-04T07:47:00.000-08:00

Ostatnie kilka świątecznych dni i związana z nimi nieco większa ilość wolnego czasu, zaowocowały nadrabianiem zaległości lekturowych, kinowych, muzycznych i towarzyskich.

Po niedawnych zachwytach nad będącym jeszcze na ekranach kin "Avatarem", muszę tym razem ostrzec przed inną produkcją, którą także można od niedawna zobaczyć, a jest nią film "Templariusze. Miłość i krew". Tak nudnego (z premedytacją używam tu tego niewyszukanego określenia, jako że i sama produkcja do wyszukanych bynajmniej nie należy) filmu już dawno nie widziałem i to wliczając te obejrzane w domu.

Ponoć w znacznym stopniu przyczynił się do tego montaż, a raczej re-montarz dystrybutora, który z pierwotnie dwu częściowej opowieści (będącej z resztą opartą na trzy tomowej powieści) zrobił jeden film, wycinając poszczególne sceny, przez co całość przestała trzymać się kupy za to charakteryzuje się teraz dużą dozą niezrozumiałości. Pierwotnej wersji niestety nie widziałem, ani nie czytałem książek, dlatego nie będę się do tego ustosunkowywał, odnoszę się tu do tego co wyświetlane jest teraz w naszych kinach i jako takie stanowi dla mnie ciężko strawną papkę powyrywanych z kontekstu, odrębnych historii. Tyle.

A tutaj link do cudownej, krótkiej historyjki o tajemniczym studencie z wymiany Ericu.

http://www.guardian.co.uk/books/gallery/2009/may/13/shaun-tan-eric-story-pictures?picture=347429230

I jeszcze może nieco spóźniony ale bardzo fajny kawałek, słuchałem tego wczoraj przez pół dnia.

http://www.youtube.com/watch?v=fCNvZqpa-7Q&feature=player_embedded

AVATAR - świadectwo wyobraźni

2009-12-29T06:58:00.000-08:00

Avatar... Pandora... Navi...

Minęła już prawie doba odkąd wyszedłem z kina a wciąż nie mogę odnaleźć się w rzeczywistym świecie, w którym przyszło mi egzystować na co dzień. Na taki film czekałem, nawet nie będąc tego świadom.

Od razu zaznaczę, że zanim wybrałem się zobaczyć film, podchodziłem do niego bardzo sceptycznie, ot kolejny obrazek fantasy z może jednym lub dwoma fajnymi pomysłami, które jednak giną w gąszczu niepotrzebnych i rozbuchanych nad wyrost efektów specjalnych. Nic bardziej mylnego. Efekty oczywiście są, można nawet zaryzykować stwierdzenie że cały film to jeden wielki efekt, ale za to jaki!

James Cameron milczał długo a konkretnie od 1997, gdy na ekranach kin całego świata tonął epicki "Titanic" przy wtórujących mu wokalizach niebywale utalentowanej pani Celine Dion. Olbrzym w końcu (po ponad trzy godzinnych męczarniach na ekranie) poszedł na dno, film zarobił niebotyczne sumy a o Cameronie, pomimo pojawiających się co jakiś czas plotek o nowym przedsięwzięciu, powoli cichło. Jednak reżyser bynajmniej nie spoczął na laurach i przez cały ten czas przygotowywał się do wydania na świat kolejnego dziecka, jakże różniącego się (i chwała mu za to) od poprzedniego. Nie wiem na ile prawdą jest to że scenariusz gotowy był już w 1995 a Cameron wstrzymywał się tak długo z jego produkcją ze względu na brak, w tamten czas, odpowiedniej technologii, grunt że wyszło niesamowicie dobrze.

Avatar - film-wrażenie, film-świadectwo wyobraźni. Nie jestem w stanie oddać tutaj sprawiedliwości w opisie wykreowanego obrazu, jedynym właściwym wyjściem jest zobaczenie go na własne oczy, dla których stanie się niewątpliwie wielką ucztą.

Na zarzuty odnośnie "szablonowości" fabuły mogę jedynie odpowiedzieć, że chyba nie ona jest w tym przypadku najważniejsza. Liczy się wykreowany świat, nowa rzeczywistość o niebywałej, że się tak wyrażę, jakości. Bez względu na to jaką historię zawarlibyśmy w jej ramach, ta z miejsca stałaby się magiczna i to chyba jest najlepszym dowodem na to z jak wybitną kreacją mamy do czynienia.

Wyczekuję teraz "Avatara" w sklepach, niechże dane mi będzie zanurzać się w ten świat ilekroć będę miał na to ochotę. Tutaj wspomnieć muszę o samej technice użytej przy produkcji filmu, chodzi o pionierską metodę kręcenia stereoskopowego, do czego w kinie na wybranych seansach dochodzi jeszcze 3D. W takich okolicznościach obrazek jeszcze bardziej zyskuje na swojej niepowtarzalności i wprost wsysa widza w głąb siebie. W warunkach domowych raczej ciężko będzie osiągnąć taki efekt, choć jestem przekonany że jest to tylko kwestią czasu.

Od początkowych ujęć zakochałem się w świecie Pandory, jej eterycznej, niebieskawej poświacie i choć sam z chęcią dodałbym tu i uwdzie jakieś szczegóły podpowiadane własną fantazją, to jestem szczerze usatysfakcjonowany przedstawioną wizją. Ukłony w stronę pana Camerona i całej ekipy sprawczej za to że udało im się wprowadzić mnie w zachwyt, czego niestety doświadczam ostatnio coraz rzadziej.

A tutaj krótki opis świata, w którym osadzona jest cała historia:

podróż sentymentalna

2009-11-27T01:05:00.000-08:00

Chociaż trudno znaleźć bardziej wyświechtany tytuł, to jakoś mi tutaj pasował. Ubiegło tygodniowy występ Marilyn Manson w warszawskiej Stodole był w moim przypadku trzecim koncertem tej grupy, na który wybrałem się po prawie ośmiu latach, jakie upłynęły od głośnej trasy koncertowej "Guns, God and Government" i dwóch koncertów, które widziałem w jej ramach.

Chciałem zobaczyć swojego niegdysiejszego idola głównie z powodu sentymentu jakim darze jego i cały zespół (choć teraz już w nieco innym składzie), nie nastawiając się na "nie zapomniane" wrażenia dźwiękowo-wizualne. Okazało się to uzasadnione bo występ, choć sam w sobie na dość przyzwoitym poziomie, miał bardzo mało wspólnego z tą magią, która obecna była prawie dziewięć lat temu, kiedy widziałem show Mansona po raz pierwszy.

Powodów oczywiście może być co najmniej kilka i nie wszystkie obciążają sam zespół. Powszechnie wiadomo że naczelny antychryst show businessu swoje lata świetności ma już za sobą. Kiedy prawie dekadę temu po raz pierwszy zawitał do naszego kraju nad Wisłą, towarzyszyła mu aura skandalu, tajemniczości i anarchistycznego niepochamowania. Hasło "We hate love, we love hate" skandował każdy nastoletni fan a zdewociałe babcie załamywały ręce nad przyszłością słowiańskiego rodu. Marilyn Manson ucieleśniał bunt oraz nie skrępowane wyrażanie uczuć; złości, gniewu, nienawiści i pożądania, ale także smutku i miłości. Dzisiaj niby receptura ta sama ale już jakby nie aktualna, i choć wartości ponad czasowe, to w jakiś paradoksalny sposób przeterminowane.

Za pewne na przestrzeni czasu zmieniły się moje poglądy na niektóre sprawy, może sam artysta zmienił też swoje podejście do tego, co kilka lat temu było dla niego ważne, ale coś musi być na rzeczy skoro, abstrahując już od warstwy tekstowo-merytorycznej, sama muzyka stała się uboższa i jakby trochę od niechcenia. Nie pomógł nawet powrót do składu mojego ulubionego, byłego członka, Jeordiego Whita aka Twiggy Ramirez (i dlaczego do cholery grał teraz na gitarze a nie na basie?). Z całą pewnością nowy materiał lepiej broni się w wersji studyjnej, odsłuchiwany na dobrych głośnikach, choć i tu brakuje dawnego, industrialnego brudu (w dużej mierze będącego zasługą Trenta Reznora i jego wpływu na dawniejsze kompozycje), a same utwory w większości charakteryzuje prosta, żeby nie powiedzieć banalna budowa. Ale czy to przekłada się na ich moc i siłę z jaką wybrzmiewają? Tego nie byłbym już taki pewien.

Zdecydowanie mocnym punktem koncertu było wykonanie "Dried Up, Tide And Dead To The World" z albumu "Antichrist Superstar", przez wielu uważanego za najważniejszy w dorobku zespołu. Zaskakująco świerzo i energicznie zabrzmiał również klasyk "Rock Is Dead", przy którym poczułem się trochę tak, jak w 2001 na Torwarze. Niestety tylko trochę.

Podsumowując; nie żałuję że byłem ale czy poszedłbym jeszcze raz? Tego nie wiem.

Poniżej dwa zarejestrowane przeze mnie utwory; "Pretty As A ($)" oraz wspominany wyżej "Rock Is Dead". Jakość obrazka kiepska ale dźwięk, jak na nagrywany burakiem, całkiem przyzwoity.

wygodny fotel i kubek Earl Gray'a

2009-11-12T04:53:00.000-08:00

Pierwszy, krótki "weekend" w środku tygodnia, czyli wolna środa, jakoś wybił mnie z rytmu. Żeby to chociaż był wtorek albo czwartek, to dałoby się podciągnąć pod którąś sobotę i niedzielę. A tak bardziej mnie to zmęczyło niż dało odpocząć. W każdym razie jest już czwartek i cholernie śpiący siedzę w pracy, czekając na ten prawdziwy, dwudniowy weekend z oficjalną metką i zastrzeżeniem do kopiowania. Nie ma to jak oryginalny produkt.

Permanentny brak czasu, o którym nie chce mi się już nawet wspominać, powoduje że stosik-książek-do-przeczytania-przy-łóżku wzrósł niebezpiecznie. Staram się go systematycznie wyrównywać (bo o obniżaniu raczej nie można tu mówić) ale pozycje pojawiają się szybciej niż mogę się z nimi uporać. Dodatkowo dochodzą jeszcze tytuły w ramach studiów, od których roczna przerwa niedawno dobiegła końca.

Marze o wygodnym fotelu, kubku gorącego Earl Graya i miesiącu wolnego (i tak, wciąż mam 27 lat i nie przeskoczyłem nagle do wieku 84, na co mogłoby wskazywać ostatnie zdanie...).

W nieodległej przeszłości, wraz z najbliższą rodziną odwiedziłem groby przodków z okazji ich święta. Wole cmentarz w dzień powszedni, kiedy niema tam takich tłumów, choć muszę przyznać że coraz bardziej zaczynam doceniać i ten okres. Jest coś magicznego w obrządku, postaciach zgarbionych nad mogiłami i niezliczoną ilością migotliwych płomyków.

Odbyła się również Halloween'owa imprezka, tym razem w klubie NEO. Bardziej kameralnie niż w tamtym roku (M25) i wśród samych znajomych ale równie, a może nawet bardziej przyjemnie. Poniżej kilka zdjęć (które możemy oglądać dzięki Karolinie, Kubie i Andarowi).

To ja w wieku 547 lat.

———

2009-11-07T06:52:00.000-08:00

Industrial twilight

Kiedy szedłem wieczorową porą i zimno było wielce. Warszawa.

Powrót

2009-11-03T01:38:00.000-08:00

Znowu tłok - pomyślał Ryukk. Jak w kurniku. Ehh, to tylko kwestia przyzwyczajenia, pieprzonego przyzwyczajenia do postępującego odczłowieczania. A może odwrotnie?

Jakimś cudem znalazło się jedno wolne miejsce w samym kącie. Wtulił się w wiszące ubrania i zdążył pomyśleć że jeszcze tylko kilka godzin. Kilka godzin. Zasnął.

...

Losowo wybrał kierunek i zaczął przeciskać się przez ciżbę, zdawałoby się, gęstniejącego wciąż tłumu. Dotarł w końcu do ruchomych schodów, które wywiozły go na poziom zerowy. Rozejrzał się nerwowo i ruszył nieco mniej zatłoczonym korytarzem w kierunku jasno oświetlonego wyjścia. Na zewnątrz zapadł już zmrok i wiał nieprzyjemny wiatr a drobinki śniegu z deszczem jak małe szpilki wbijały się w skórę twarzy. Szczelniej opatulił się wątłym kołnierzem płaszcza i wciąż walcząc z chłoszczącymi go podmuchami skierował się na pobliski przystanek autobusowy.

Dookoła miasto, niczym jeden, wielki organizm z poważną chorobą dróg oddechowych, zdawało się wchłaniać wszelkie dźwięki, zapachy i światła, wydalając je potem pod postacią cuchnącej pary ze studzienek kanalizacyjnych.

Ryukk już dawno nauczył odcinać się od tego całego zgiełku i pogrążony we własnych myślach, jakby zamknięty w skafandrze bezpieczeństwa, podążał do celu, którym w tym przypadku był mały pokój z przylegającą do niego ciemną kuchnią i jeszcze mniejszą łazienką. Od dawna marzył o tym aby przenieść się gdzieś w przestronniejsze, lepiej usytuowane miejsce. Tak na prawdę wystarczyłoby nawet dwupokojowe mieszkanie w jednym z tych nowych bloków, które przecież tak szybko powstają na przedmieściach. Jednak coraz częściej z podświadomości przebijała się myśl, że już do końca tkwić będzie na swoich dwudziestu ośmiu metrach w niszczejącej, pociemniałej od spalin kamienicy, która być może kiedyś piękna, teraz wydawała swoje ostatnie, agonalne tchnienia. Tym niemniej nie mógł doczekać się, kiedy wreszcie tam dotrze. To nie był dobry czas na włóczenie się po ulicach i Ryukk doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Miasto z łatwością potrafiło zamknąć nagle swoje trzewia wokół kogoś w taki sposób, że już nikt nigdy o nim nie usłyszał a co więcej bał się nawet pytać. Dlatego teraz, po wyjściu z autobusu przyspieszył kroku i skręcił za rogiem w ciasną i dość ciemną uliczkę, na której unosił się znajomy zapach gotowanej kapusty i przypalonego ryżu z pobliskiej, wietnamskiej knajpy, będącej dla niego z resztą podstawowym źródłem zaopatrzenia w jedzenie.

Dzwoneczki przy drzwiach odezwały się smętnie, kiedy przekroczył próg. W środku, dwie kobiety siedzące przy brudnym stoliku, ubrane jakby właśnie wybierały się na paradę miłości i całkowicie zajęte wspólną rozmową nawet nie spojrzały w jego stronę. Pod drugą ścianą siedział mężczyzna o lekko skośnych oczach i śniadej cerze. Obdarzył Ryukka przelotnym spojrzeniem, mającym raczej mało wspólnego z życzliwością, po czym spowrotem skupił się na swoim talerzu. Przez moment Ryukk zastanawiał się nad tym jak ciężko jest dla takiego kogoś jak on sam rozpoznać jego pochodzenie. Chiny, Wietnam, a może Mongolia lub Nepal? Tamten pewnie oburzyłby się, gdyby został źle przyporządkowany... Szybko jednak porzucił tą myśl, uważając ją za zbędną a nawet niebezpieczną. W końcu co go to obchodzi, a dewiza trzymania się własnych spraw jak dotąd była tą na której wychodził najlepiej.

31.10.09

2009-10-31T15:35:00.000-07:00

Dzień w Którym Wyparowali Ludzie*

*Oprócz Tej Jednej Dziewczynki

Jest sobota, godzina 9.30 rano, Krakowskie Przedmieście. Zmierzam właśnie na zajęcia z malarstwa. W taki dzień widać ilu jest rdzennych warszawiaków.

wspomnienia z mgły

2009-10-20T03:58:00.000-07:00

No dobra. Szczyptę się ostatnio opuściłem z zamieszczaniem tu, hmm, czego kolwiek.. A trochę się nazbierało. Między innymi niedawna podróż w Bieszczady. Wyjazd, który planowałem od długiego już czasu. I chociaż było to tylko pięć dni, to myślami wciąż nie mogę opuścić tamtego miejsca.

Zatrzymaliśmy się w malowniczej i sennej Wetlinie, która o tej porze roku (koniec września) powoli zaczynała szykować się już do zimowej drzemki. Z rzadka spotykani ludzie, jakby zrośnięci z otaczającymi dolinę górami, zdawali się znikać gdzieś otuleni mgłą. Niby słychać było odgłosy pracy docierające z poszczególnych domostw albo mijało się furmankę ciągniętą przez wysłużoną szkapę ale wszystko to było jakby oddalone i mało rzeczywiste. Trochę jak w pół śnie. Poza tym jedynie kilku włóczykijów przemykających między drzewami lub uzupełniających zapasy w niewielkim sklepie.

Były jeszcze z rzadka przejeżdżające samochody (w końcu sami dotarliśmy tu jednym) ale one nie integrowały się z niczym poza wąską wstążką asfaltu. Były spoza.

I to była dolina z wioską i szemrającym strumieniem. Dookoła zaś spały góry, w których jedynymi mieszkańcami były wszędobylskie Kolory, płoche Zapachy, ciche Cienie, smukłe Promyki i Dźwięki o pięknych głosach, nucące wciąż zmieniającą się a jednak niezwykle spójną melodię o tym co przeminęło.

W powietrzu czuć było już zapowiedź mającego nadejść chłodu, choć póki co dogrzewało nas jeszcze, prześwitujące co chwilę między chmurami jesienne słońce. Dni mijały na wyprawach po zarośniętych ścieżkach, które prowadziły nas ku szczytą aby potem znów opaść w doliny, jednocześnie nie przerwanie szepcząc nam swoją opowieść. Czas odmierzał się tu inną, własną miarą.

Ani zorientowaliśmy się kiedy trzeba było wracać. Wiem że zostawiłem tam część siebie, która zawsze już będzie przywoływać mnie w to miejsce.

Poniżej kilka zdjęć, które jednak nie mogą oddać całej atmosfery jaka tam panuje. Wkrótce może uda mi się zamieścić coś więcej, choć zależy to także od ilości wolnego czasu, z którym ostatnio coraz gorzej...

Wetlina

Jadalnia

Widok z kuchni

...już było widać Mordor

No man's land

Jezioro Solińskie

Łasuch

Pierwsze osoby spotkane na szlaku od wyjścia z Wetiny.

Mist, mist, mist just everywhere,

Life's no fun without a good scare!

Fotosynteza :)

Sam nie wiem co starsze, nagrobki czy ten buk.

Siejeń i po

2009-09-23T01:17:00.000-07:00

I po weselu. Rafał oraz Katarzyna są już przykładną komórką społeczną. Weszli w ten nowy etap życia w prześlicznych okolicznościach przyrody podwieluńskich lasów i polan. Na prawdę mi sie tam podobało.

Żałuje jedynie że nie wykąpałem się w rzece ale może da się to jeszcze nadrobić.

W międzyczasie liście na drzewach nabrały rumieńców a ja mam kilka spraw do załatwienia... Cóż, jak to na jesieni.

"...Może zrobić się chłodno już jutro
Lub pojutrze, a może za tydzień
Trzeba będzie wyjąć z kufra futro,
Nie ma rady. Jesień, jesień idzie!..."

A. Waligórski

———

2009-09-12T05:25:00.000-07:00

Zachód słońca latem 2009 roku. Z balkonu przy ulicy Baleya na Rakowcu w Warszawie. Polska.

nocą jesienną

2009-09-11T07:48:00.000-07:00

Paliło się lepiej niż można było przypuszczać po wątpliwej suchości gałęziach, które nazbiraliśmy. Paliło się długo. I było ciepło. Kiełbaski natomiast były najlepsze w promieniu co najmniej kilkuset metrów, gardło sobie podrzynam...

pożegnanie rozumnego

2009-09-09T02:44:00.000-07:00

What a goddamned mess

Właśnie nadszedł mój kres.

W ten bezwietrzny dzień

ja dopalam się.

Nie mogę już dłużej,

mój podpis na murze.

Niech zaniosą mnie tam

gdzie nie widać.

Niech w butelce

wyślą za horyzont.

Na ostateczny sąd.

Nie jestem już sobą.

Nie jestem osobą.

Dokańczam się kończyć

reszta niech się toczy.

Było ciekawie,

i było przyjemnie,

było strasznie,

i było przepięknie.

Za milionem gwiazd

ja położę się.

Nikt nie będzie wiedział,

tylko tyle i nie

będzie mnie.

Let it b(l)e(ed).

fabryka

2009-08-24T01:16:00.000-07:00

Otóż jest tak, jak bywa czasami kiedy człowiek jest naprawdę zmęczony. Wewnętrzne turbiny chodzą na pełnych obrotach a mimo to nie powstaje nic. No prawie nic. Dziwne wizje rodzą się w niemym krzyku gdzieś na pograniczu świadomości i podpełzają pod powierzchnię. Wizje niepełnosprawne. Ich niedorozwinięte członki konwulsyjnie zmagają się z rzeczywistością, która przecież też jest jedynie wyobrażeniem, bezpodstawnie roszczącym sobie prawo do istnienia.

Zazwyczaj godzę się na ich sztuczny, wspomagany poród, który często bardziej przypomina agonie. W jakiś sposób czuje się chyba odpowiedzialny za nie i ich chwiejną egzystencję, w głębi duszy pragnę aby trwały. Co więcej jakiś nie ujawniony instynkt, atawistyczny odruch, każe mi wciąż tworzyć nowe. Wciąż ułomne.

Niektórym udaje się wzrosnąć w ich kalectwie i przyoblec w pozornie odporną na zniszczenie skorupę o powierzchni pobrużdżonej od ciągłego zmagania się ze zwątpieniem i strachem. Potem giną jak większość. Nieliczne, którym uda się przetrwać cierpią świadomość własnego losu.

Nie potrafię im pomóc. Jak królowa w ulu mogę jedynie stwarzać nowe.

tak jakoś

2009-08-12T06:10:00.000-07:00

Pada deszcz. Siedze w pracy i dłubie kolejne projekty jakichś ofert biznesowych, kompletnie bez zainteresowania i raczej machinalnie. Zastanawiam się jak jest teraz gdziekolwiek indziej? Czy też pada?

Obok dokumentu, na którym pracuje, odpalone google maps. Śmigam właśnie nad mazurami (to chyba moja ulubiona część Polski). Szczytno, potem dalej na wschód maleńkie Jerutki i jezioro Marksoby. Widzę tamtejsze lasy z ogromnymi modrzewiami, zdającymi się sięgać chmur i zagajnikami z młodych brzóz, które już z daleka wabią swoim migotliwym listowiem, niczym obietnicą cudownej tajemnicy.

Idę drogą, która raz niknie w gęstwinie gałęzi, raz wyłania się z traw, przecinając jakąś leśną polanę. Im dalej, tym moje stopy stają się lżejsze i zdaje się zapadać w jakąś inną rzeczywistość. Rzeczywistość, w której obowiązują zupełnie inne prawa niż w tej z której przyszedłem. Stare reguły, nigdzie nie spisane ale tak wszech obecne, że niemal namacalne.

Chociaż teraz tylko tędy przechodzę, to czuję jakbym bardziej należał do tego świata niż do jakiegokolwiek innego, a każdy mój powrót do codzienności irytuje mnie.

Z niechęcią wracam do dłubaniny i wykresów, które w tym momęcie zdają mi się kwintesencją bezsensowności i tworzeniem czegoś z niczego po nic. No nic. Niech pada.

Tak właśnie teraz pada. Deszcz.

więcej zdjęć

2009-08-10T01:47:00.000-07:00

Obiecane kilka fot naszej ekipy w Bolkowie. Cały czas mam zamiar stworzyć pełną, odrębną galerie, gdzie umieściłbym zdjęcia nie tylko z tegorocznej edycji CP, ale ciągle jest coś innego do zrobienia, co nie pozwala mi się tym zająć. Jestem jednak dobrej myśli i nie porzucam tego pomysłu.

Z rzeczy bieżących to Tomasz znów postarzał się o rok i w sobotę obchodziliśmy to wydarzenie. Miłego bycia o rok starszym "stary"! :)

Jest też coś mniej pozytywnego, mianowicie tegoroczny, wyczekiwany wyjazd na Krym niestety nie dojdzie do skutku, z czego jestem wielce niezadowolony.. Powodem tego jest kilka rzeczy, które nawarstwione na siebie stały się nie do przeskoczenia. Mam nadzieję że w zamian uda się zaplanować choćby tygodniowy wyjazd, choć nie wiem jeszcze dokładnie dokąd (jest kilka pomysłów ale na razie to nic konkretnego).

No tak. Zdjęcia.

Grześ i Pedomiś.

Od lewej: Seweryn, Jovita, Piotrek, ja (jakiś taki niewysoki przy Piotrku jestem...)

Ma Cherie #1

Pedomiś

Ma Cherie #2

Mefu i jego betoniarka '09

Kasia i Aneta

Grześ vel Hulaka

Pedomiś rozchwytywany

Ma Cherie #3

Ja i Kasia

Mefu - Witaj słoneczko!

...żeby odwiedzić południe

2009-08-04T04:12:00.000-07:00

Piątek, godzina 5.30 rano. W moim mieszkaniu na Żoliborzu odzywa się domofon wyrywając mnie z płytkiego snu, w który zapadłem zaledwie dwie godziny wcześniej. To Grześ, właśnie dojechał do Warszawy po całonocnej tułaczce pociągami. Krótkie przywitanie i kładzie się na łóżku w małym pokoju. Obok, na polówce śpi Mefju. Na powrót przykładam głowę do poduszki i natychmiastowo zasypiam. Niespokojny sen, wszyscy mamy go przed sobą jeszcze dwie godziny.

Godzina 7.30. Włącza się alarm w moim telefonie. Z trudem otwieram oczy i zmuszam się do wstania. Jestem nieprzytomny. Budzę chłopaków i już za chwilę czekamy we troje na autobus który powiezie nas na Rakowiec, gdzie czeka Kasia.

Poranne powietrze orzeźwia i nasze humory poprawiają się. Wreszcie jesteśmy w drodze i pomimo tego że jeszcze nie wyjechaliśmy z Warszawy, i narazie siedzimy w miejskim autobusie, da się to odczuć.

Około godziny dziewiątej jesteśmy pod oknami Katarzyny i pakujemy bagaże do samochodu.

Droga do Bolkowa, choć nie krótka, upływa w przyjemnej atmosferze. Pierwszym przystankiem po opuszczeniu stolicy są Białobrzegi i doskonała cukiernia (mmm, ślinka cieknie mi na samą myśl o lodach cytrynowych, które miałem przyjemność tam skonsumować, szkoda tylko że w-zetka wzięta na podróż rozpłynęła się pod wpływem gorąca..). Potem Radom. Trochę to nie po drodze ale Katarzyna musi załatwić w tamtejszym urzędzie miejskim formalności dotyczące paszportu, na szczęście nie trwa to długo.

Wracamy na drogę do Wrocławia, gdzie spotykamy się ze znajomymi Anetą i Jackiem. Dalej podróżujemy już na dwa samochody.

Późnym popołudniem docieramy na miejsce. Nasza kwatera oddalona jest nieco od zamku i centrum miasteczka ale za to dobrze wyposażona. Szybki prysznic, coś na ząb, i uderzamy na zamek. Dzisiaj sety DJ'skie i pokazy, jutro i pojutrze koncerty.

Kolejne dwa dni to w największym skrócie odsypianie kolejnych dwóch nocy.

Najlepsze występy jak dla mnie: KMFDM (najbardziej chciałem ich zobaczyć i nie zawiodłem się, choć mogli zagrać trochę dłużej) i Covenant (pomimo że do końca ich setu nie dotrwałem). Diary of Dreams i Dreadful Shadows też dali rade. (Poniżej kilka wybranych fot, wkrótce opublikuje pełen album).

Najbardziej pamiętne wydarzenie: Mefu dzwoniący do mnie około czwartej rano w sobotę z telefonu Grzesia, szukający... Grzesia. Kiedy do niego docieram, jest przerażony że właśnie udało mu się zgubić przyjaciela, a na dodatek nie może odnaleźć kwatery. Groza sytuacji pokonuje w nim alkoholowy rausz i razem przetrząsamy okoliczne rowy. Nie wiemy że obiekt naszych poszukiwań śpi właśnie spokojnie na środku sali klubowej w Starym Kinie (skąd pierwotnie wyszedł Mefu, zapewniając mnie że Grzesia tam ewidentnie niema). W końcu dajemy za wygraną. Grzegorz natomiast około godziny szóstej dociera o własnych siłach do swojego łóżka. Po przebudzeniu zapewnia nas, że nic nie może równać się z uczuciem, które towarzyszyło mu zaraz po wyjściu z klubu, do którego nawet nie pamięta że wchodził... Bezcenne.

Zgodnie postanawiamy pić tego wieczoru nie rozdzielając się.

Festival dobiega końca. Żegnamy się z Grzesiem, który wraca do siebie i wyruszamy w drogę do Warszawy, do której docieramy pod wieczór. Szybkie przepakowanie i już za kilka godzin ponownie siedzimy w samochodzie. Tym razem celem jest półwysep Helski ale o tym co działo się na północnych rubieżach naszego kraju następnym razem.

COVENANT

DREADFUL SHADOWS

ARTROSIS

KMFDM

DIARY OF DREAMS

WIDOWNIA ;)

W następnym wpisie postaram się wrzucić kilka fotek z naszą ekipą w roli głównej.

wywczas

2009-08-03T01:08:00.000-07:00

Ten post pochodzi z 23 lipca, czyli z czwartku tuż przed urlopem ale jakoś zapomniałem go wtedy opublikować. Dzisiaj jestem już z powrotem w pracy a wolne dni dobiegły końca ale wrzucę to gwoli zachowania chronologii. W kolejnym poście napisze nieco na czym upłynął ostatni tydzień.

–––

Jutro wyjazd ale w sumie czuje się jakby już dzisiaj. Do końca pracy zostało mi trzy godziny. Domykam projekty, wysyłam ostatnie rzeczy do drukarni i spisuje listę, kogo mają obawiać się moi drodzy współpracownicy podczas mojej nieobecności. W myślach pakuje plecak.

Zawsze jest tak że tuż przed samym wyjazdem mam jeszcze w chu.. rzeczy do załatwienia. Tym razem nie jest inaczej... Mam nadzieję że jednak jakoś się wyrobie. Fuck! Dlaczego nigdy nie mogę zabrać się za to wcześniej?! Oprócz pakowania muszę jeszcze odwiedzić urząd ruchu drogowego a wieczorem zawitać do Parku celem złożenia życzeń solenizantce Gosi (to akurat przyjemna powinność). W nocy do Warszawy dotrze pociągiem Grześ i rano, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, wyruszymy w drogę.

czas błogi

2009-07-21T05:38:00.000-07:00

Coraz bliżej urlopu. Nie będzie długi, ale zawsze. W piątek rano wyjazd do Bolkowa, na tegoroczną edycję Castle Party, czyli trzy dni, a przede wszystkim, trzy noce koncertów i dekadencji wśród murów bolkowskiego zamku. W poniedziałek powrót i następnego dnia wyjazd w okolice Chałup, gdzie posiedzimy do końca tygodnia. Potem znów miesiąc pracy ale we wrześniu szykuje się dwu tygodniowy wypad na Krym, który planuję już od dłuższego czasu.

Natomiast w ostatnią sobotę odbył się pierwszy w historii mojego ogródka grill. Oczywiście zdażały się wcześniej mniejsze lub większe posiadówki ale prawdziwego bbq co się zowie nigdy tam jeszcze nie użądzałem. I pomimo upału oraz uciążliwych komarów było w porządku. Zamarynowana z pomocą Irka (oficjalnego dostarczyciela mięsa na tą okoliczność) trzy dni wcześniej karkówka odpowiednio skruszała, aby w ten czas rozpłynąć się perfekcyjnym smakiem w ustach biesiadników, którzy pośród ciepłych godzin popołudniowych, odnajdowali przyjemność we wzajemnej konwersacji.

Niepostrzeżenie popołudnie zastąpił wieczór. Wieczór niezauważalnie przeszedł w noc. Ta zaś rozciągnęła się nad nami w całej swej okazałości. Gdzieś z oddali dobiegało cykanie świerszczy, jednak szybko ginęło w gwarze rozmów i wesołej zwady. Czarodziejka Gożałka tańczyła w nas... (za tych wśród których nie tańczyła, bądź tylko leniwie podrygiwała jedną nóżką, powinności parkietowe odrabiał Mefu, wdając się z nią w prawdziwe tango z elementami break dance'u). Przyznaję, że sam nie do końca utrzymałem się w pełnej świadomości...

W tym miejscu pragnę złożyć gorące podziękowania na ręce wszystkich uczestników tego pamiętnego wieczoru. Było zacnie.

–––

A to obejrzałem przed chwilą: link

wyste_mp4

2009-07-16T03:10:00.000-07:00

Z małym opóźnieniem. Fragment wiekopomnego koncertu ekipy KotaBurego na wernisażu w warszawskiej Królikarni, który odbył się 25 czerwca. Zaznaczę tylko że wcześniej nie mieliśmy okazji grać ze sobą a występ poprzedzony był półgodzinną próbą.. Mimo tego fani szaleli, co widać na załączonym obrazku.

wypiek: pomysł

2009-07-12T03:44:00.000-07:00

Notoryczny brak czasu (a przynajmniej tego odpowiedniego rodzaju czasu) przekłada się ostatnio na częstotliwość nowych wpisów. Cóż. Mam nadzieję że wkrótce znajdę go więcej. Naprawdę mam taką nadzieję i wyczekuje tej chwili z niecierpliwością, jako że uzbierało się już trochę rzeczy wartych wspomnienia.

Jak zwykle jest to po trosze wina mojego odwiecznego burdelu myślowego, jaki nieustannie panuje w mojej głowie, i proszę mi wierzyć że staram się z nim walczyć ale drań ma szerokie plecy..

Czasami jednak udaje się wyłuskać jakąś w miarę spójną ideę, która z grubsza zachowuje konsekwentny przebieg między początkiem a końcem.

Moment, kiedy taka myśl przyobleka się w materię (np. skapuje atramentem na papier, farbą na płótno lub dźwiękami na wirtualną pięciolinie w moim komputerze), jest jak małe narodziny. Często pomysł jest tak ulotny, że jedynym sposobem na ocalenie go jest natychmiastowe się jego pozbycie poprzez archiwizację. To niczym wyciąganie gorących bułeczek z pieca i przeżucanie ich na tace aby wystygły. Jeśli pozostaną w piecu zbyt długo, spalą się. Niestety wiele z takich chwilowych natchnień-komet spala się w atmosferze tworzonej przez kłęby zgęstniałych, starszych myśli. Te nieodżałowane straty wpędzają mnie w poczucie beznadziejności i pustki, które po chwili zastępuje nadzieja na kolejny przebłysk. Może tym razem uda się go okiełznać?

---

Warto zajżeć na stronę ze zdjęciami Kyle'a Cassidie. Tak, to ten sam, który robił fotografie do wspominanego już tutaj albumu Who Killed Amanda Palmer, oraz często portretuje Neila Gaimana na tle jego posiadłości. Galeria Armed America (http://www.armedamerica.org/) daje do myślenia (przeczytajcie wypowiedzi pod zdjęciami), a moja ulubiona to portrety twórców SF/Fantasy w ich miejscach pracy: Where I Write (http://www.whereiwrite.org/). Genialne! Dlaczego nikt nie wpadł na to wcześniej?

marzenie motorniczego

2009-06-30T02:49:00.000-07:00

Ręka, noga, mózg na ścianie.

dziewięć cali doskonałości

2009-06-26T02:54:00.000-07:00

Droga do Poznania dłużyła się niemożebnie. Pomimo tego, że normalnie lubię takie podróże, tym razem chciałem być na miejscu jak najszybciej. Około godziny 16.00 cel został osiągnięty. Wysiadłem z samochodu, odetchnąłem poznańskim powietrzem i wraz z moją ekipą ruszyliśmy na miasto. Od koncertu dzieliło nas jeszcze kilka godzin, więc ze spokojem można było oddać się konsumpcji i rozmowie przy piwie. W miarę docierania kolejnych znajomych, nasza paczka szybko rosła. Przybywali z różnych zakątków kraju (z niektórymi nawet nie udało mi się zobaczyć, pomimo tego że byliśmy na tym samym placu... sorry Roberto, następnym razem).

Wreszcie weszliśmy na teren koncertu. Na bramkach jedynie powierzchowna kontrola i już byliśmy w pierwszej strefie biletowej.

Jako support zagrali Alec Empire i choć wcześniej nie miałem styczności z ich materiałem to nawet przypadli mi do gustu. No może poza sceniczną manierą wokalisty podrygującego jak niedorozwinięty pedofil-paralityk i jego nieco denerwującym głosem. Ale muzycznie było w porządku.

Skończyli. Niebo pociemniało i teraz czekaliśmy już na główny występ tego wieczoru czyli Nine Inch Nails.

Zajęliśmy odpowiednie pozycje, w miarę nie daleko od sceny i nieco na prawo od jej środka. W końcu z głośników wybrzmiały pierwsze, tak długo przez wszystkich wyczekiwane dźwięki. I... rozpłynąłem się. Euforia trwała od pierwszych, po ostatnie nutki, ostatniego utworu. Nie będę wymieniał tutaj wszystkich kawałków, które zostały zagrane, dość że pojawiły się takie perełki jak "I'm Afraid of Americans", "Gave Up", "The Fragile", "Head Like a Hole", "Non-Entity" czy "Mr. Self Destruct". Nie zabrakło też sztandarowego "Hurt" na sam koniec.

Oczywiście są utwory, które chciałbym usłyszeć na żywo, a które nie zostały zagrane ale przy ilości genialnych kompozycji jakie popełnił do tej pory Reznor, jest rzeczą niemożliwą aby na jednym koncercie pojawiły się wszystkie. Więc może podsumuję to w ten sposób: było genialnie. W trakcie opuszczania terenu koncertu dało się usłyszeć pierwsze komentarze wśród zahipnotyzowanego wciąż tłumu. Jeden powtarzał się częściej niż inne: "koncert życia".

Ten występ spełnił jeszcze jedną ważną rolę, zadał kłam przekonaniu, że niektóre zespoły z założenia do Polski nigdy nie przyjadą. Trent Reznor przyjechał, zagrał (idealny koncert a nie jakąś chauture) i podobało mu się, o czym świadczy jego późniejszy wpis na twitterze ( http://twitter.com/trent_reznor/status/2312498391 ).

Wciąż czuje ciarki na plecach, kiedy myślę o tamtym wieczorze. Mam nadzieję, że nie był to ostatni raz, kiedy mogłem widzieć ich/jego na żywo. Dlatego trzymam kciuki aby zapowiadana przerwa w działalności nie okazała się definitywnym końcem. Nie..., chyba nikt w to nie wierzy. Z resztą słowa takie jak "początek", czy "koniec" po prostu jakoś tutaj nie pasują.

Z kawałków które udało mi się zarejestrować burakiem, a wcześniej nie został wymieniony jest jeszcze "Reptile".

Ale murale!

2009-06-22T02:24:00.000-07:00

19 sierpnia, w sobotę, około godziny 15.00 pojawiłem się pod mostem Łazienkowskim od strony zachodniej. Na potężnych filarach powstawały właśnie wysokie na kilka metrów murale, przedstawiające sylwetki, kultowych postaci filmowych. W ten szczególny sposób uwiecznieni zostali między innymi Zbigniew Cybulski, Peter Fonda w kreacji z Easy Ridera a także bohaterowie Linchowskiego świata Twin Peaks. Wszystko to pod światłym przewodnictwem Piotrka Janowczyka, pomysłodawcy i autora projektu.

Winowajca przywitał mnie z pędzlem w ręku oraz śladami farby na całym ubraniu. Widziałem się z nim ostatnio prawie rok temu (przy okazji premiery biograficznego filmu Antona Corbijna "Control"), więc teraz (jak z resztą zawsze), przyjemnością była możliwość konwersacji, pomimo iż z oczywistego względu nie mógł poświęcić na nią zbyt dużo czasu. Jak sam to ujął, zbyt rzadko mamy okazje spokojnie porozmawiać i ja w pełni się z tym zgadzam, ponieważ zdecydowanie należy do grupy tych ciekawych osób, które spotyka się na swojej drodze. Mam nadzieję, że wkrótce spotkamy się w okolicznościach bardziej sprzyjających spokojnej wymianie zdań, a tym czasem pozostaje mi jedynie pogratulować kolejnego udanego przedsięwzięcia.

Dzieło i jego twórca.

Tymczasem duchowo przygotowuje się już do jutrzejszego wyjazdu do Poznania. Właściwy koncert ma rozpocząć się o godzinie 22.00 i mam tylko nadzieję, że nie będzie padać.

Dzisiaj czeka mnie jeszcze spotkanie klasowe ludzi z liceum, z których większości nie widziałem od paru ładnych lat. Muszę przyznać, że mam nieco mieszane uczucia. Najbardziej ciekawy jestem spotkania z moim wychowawcą Janem Ładą, który również zalicza się do wspomnianego już grona osób nietuzinkowych. W dużym stopniu to dzięki niemu, te kilka lat temu, zafascynowałem się słowem pisanym. I to, że tak jak ja był (i mam nadzieję jest w dalszym ciągu) wielbicielem Tolkiena, nie miało tu nic do rzeczy. No może trochę.

___

2009-06-18T02:16:00.000-07:00

pure heaven

Supernova

2009-06-17T04:57:00.000-07:00

Do naszego świata zbliża się supernova. Zbliża się powoli (w pojęciu kosmicznym) ale sukcesywnie. Rzeczywistość, którą znamy, która nas otacza, raz na zawsze przestanie istnieć. Ognisty deszcz spopieli drzewa, skały, samochody, wieżowce, garnitury, chleb, przybory do pisania, chusteczki higieniczne, oraz nas samych. Na niezauważalną chwilę bielizna zespoi się ze skórą a włosy skręcą się do samych cebulek. Potem wszystko strawi zabójcza siła.

Pożoga ogarnie zapyziałe wioski za mglistym pasmem Uralu, oraz wielkie metropolie na wschodnim wybrzeżu Ameryki Północnej. Nie zauważymy upadających i rozsypujących się w proch pomników. Nie będzie na to czasu. Zginie wszystko.

Ale to nie ma większego znaczenia. Jako ostatnie eksterminacji ulegną nasze myśli. To nasza kara za zbyt zuchwałą egzystencję we Wszechświecie.

Niektórym uda się przetrwać w szczątkowej formie pojedynczych, zubożałych świadomości, dryfujących samotnie w przestrzeni, tylko po to, aby mogły poznać jeszcze większy wymiar rozpaczy po utracie jedynego, choćby fałszywego, usprawiedliwienia ich bytu.

dookoła głowy

2009-06-15T03:56:00.000-07:00

Ubiegły tydzień minął pod znakiem nadrabiania nowości kinowych, koncertów i fetyszowych imprez.

I tak nowy film Larsa von Triera rzeczywiście zaskoczył. Niestety zaskoczył nie najlepiej. Od razu powiem że wielbicielem kina grozy nie jestem i nigdy nie byłem ale w "Antychryście", poza świetną (jak zawsze) grą Willema Dafoe i kilkoma zgrabnymi ujęciami, nic zbytnio mnie nie ujęło. Być może scenariusz przejawiał momentami oznaki ciekawych wątków, te jednak ginęły równie szybko jak się pojawiały, przytłoczone ciężką monotonnością, która charakteryzuje całą produkcję. Może takie było zamierzenie twórcy, i jeśli tak, to rzeczywiście paranoiczno-psychopatyczny klimat jest obecny od początku do końca, jednak nie jest to ten typ psychodelii którą osobiście preferuje. Film najzwyczajniej w świecie mnie zmęczył, mimo to wytrzymałem do napisów końcowych, bo wychodzić w trakcie seansu nie jestem zwyczajny.

W przypadku kolejnej premiery "Terminator: Ocalenie" było już lepiej, choć oczywiście to zupełnie inny gatunek. Na ekranie lubiany przeze mnie Christian Bale jako John Connor oraz, w drugoplanowej roli, Helena Bonham Carter. Jednak to Sam Worthington, wcielający się w Marcusa Wrighta jest postacią, która daje się zapamiętać najmocniej. Jakoś bardziej przekonująco wypadł na tle pozostałych... Fabuła jak to w Terminatorze; każdy orze jak może. W przypadku tej części, owa orka podobała mi się dużo bardziej niż w poprzedniej z 2003r. Dla fanów serii znajdzie się też kilka smaczków wplecionych w scenariuszu. Ba, znajdzie się nawet Arnie, choć próżno szukać go na liście aktorów..
Do arcydzieła temu daleko, ale ogólnie to przyjemne kino akcji w konwencji SF (bardziej F niż S) i jako takie się broni.

Oprócz atrakcji kinowych, miały miejsce też te nastawione bardziej na odbiór werbalny, choć nie można powiedzieć aby od strony wizualnej czegoś im brakowało.
09.06.09 na Warszawskim Torwarze pojawił się wyczekiwany przez wielu Slipknot. I chociaż i w tym przypadku nie mogę nazwać się wielkim fanem, to muszę przyznać, że koncert wypadł naprawdę dobrze. Co więcej, tak samo bawiła się publiczność (przynajmniej na płycie, skąd obserwowałem otaczający mnie tłum). Udało mi się zarejestrować kamerą z buraka (więc jakość pozostawia wiele do życzenia..) kawałek "Vermilion"(z przydługim wstępem). Link poniżej:
http://www.youtube.com/watch?v=HXBCHaV7I9s

Zwieńczeniem długiego, czterodniowego weekendu była druga już edycja imprezy FetishFucktory w najciekawszym chyba warszawskim klubie M25. Na szczęście tym razem organizatorzy bardziej się postarali i większość rzeczy na które narzekałem po pierwszej edycji, została znacznie poprawiona, od jakości pokazów, poprzez muzykę (choć tutaj miałem i tak najmniej zastrzeżeń) po selekcje przy drzwiach. Nie było jeszcze bez zarzutu (np. dlaczego w pewnym momencie DJ-e z małej sceny spakowali się i muzyka w dolnych pomieszczeniach leciała już tyko z małych głośniczków?), ale domyślam się że nie łatwo jest zorganizować taką imprezę, i uważam że ta była na przyzwoitym poziomie, szczególnie w porównaniu z jej premierową odsłoną. Dokładny opis na stronie: http://www.last.fm/event/1070083

Teraz z niecierpliwością czekam już na wyjazd do Poznania i koncert, o którym sam jeszcze do niedawna myślałem, że niemożliwym jest aby się odbył...

...i nic co ludzkie nie jest mi obce.

2009-06-05T06:02:00.000-07:00

Owiana mgiełką skandalu i zdaniem wielu przekraczająca wszelkie normy moralne. Balansująca na granicy dobrego gustu, poczucia człowieczeństwa i bożego przyzwolenia.

Wczoraj udało mi się wreszcie zwiedzić wystawę, na którą wybierałem się już od kilku miesięcy. BODYS_The Exhibition.

Muszę stwierdzić fakt, że czegoś takiego rzeczywiście jeszcze nie widziałem. Podświetlone, szklane gabloty, poustawiane w ciemnych pomieszczeniach, po kolei odsłaniają nam tajemnice człowieka, a przynajmniej jego cielesnej strony.

Największe wrażenie zrobiły na mnie chyba zakonserwowane ludzkie ciała, w bezpośredni sposób ukazujące swoją złożoność. Szkielet, układ krwionośny, nerwowy, warstwy skóry, tu rzeczywiście wszystko widoczne było "jak na dłoni" [sic!].

Wystawa spełnia swoje założenia i spełnia je wyjątkowo dobrze. Oglądając zżarte przez raka, spowodowanego paleniem, płuca i mając świadomość że rzeczywiście wypełniały się one kiedyś powietrzem (w tym przypadku także dużymi ilościami dymu), palaczą odechciewa się sięgać po kolejnego papierosa (o czym świadczyć może ustawiona obok gabloty, zapełniona, szklana urna, do której każdy zwiedzający może wyrzucić swoją paczkę). Jedyne czego trochę mi brakowało to większa interaktywność, jakieś ekrany z wyświetlanymi filmami odnośnie poszczególnych tematów a nie tylko tabliczki z opisami. Ale nie ma co narzekać - jest na co popatrzeć. Niewątpliwie jest to kolejny krok na drodze do lepszego zrozumienia działania nas samych. I nie widzę tu żadnego konfliktu sacrum z profanum.

Wystawa otwarta będzie jeszcze tyko do 14 czerwca więc jeśli ktoś nie widział a chce, to zostało niewiele czasu. Bilety niestety też nie należą do tych najtańszych. Za normalny 50, studencki 35zł. Oficjalna strona: http://www.bodiespoland.pl/

duże ku górze

2009-06-03T07:31:00.000-07:00

In this twilight.

Lubię jak się buduje. Sęk w tym, że przeważnie nie lubię jak już jest zbudowane. Szkielety monstrualnych konstrukcji są jak żywe organizmy, jak ich sekretne, pulsujące wnętrza. Wszechogarniające a jednocześnie bezbronne. Industrialne drabiny w przestworza.

Kałuża

2009-05-31T02:34:00.000-07:00

kałuża.

w kałuży

mój umysł się nurza,

wielce jest obfita,

a jednak nie duża.

choć może nie duża,

to jednak pomieści

całkiem dużo treści,

kiedy przyjdzie burza (gdy się ją popieści).

więc dłużej nie zwlekam,

z sensu w treść uciekam.

a to już koniec

mojej opowieści.

Kiedyś używałem Photoshopa. Teraz używam wyłącznie kałuży.

Opowiadam

2009-05-28T01:18:00.000-07:00

Jadłem właśnie kolację, jednocześnie pisząc coś na komputerze, kiedy dobiegł mnie ten odgłos. Coś jakby stukanie w okno. Z początku nie zajęło to mojej uwagi, ale kiedy dźwięk powtórzył się kilkakrotnie, poszedłem do kuchni sprawdzić co się dzieje. Na swoje szczęście nie zdążyłem jeszcze do końca otworzyć okna, kiedy kolejny kamyk uderzył w szybę dokładnie na wysokości mojej twarzy. Nieśmiało wychyliłem się za parapet. Na dole, na podjeździe kucał Mefu, właśnie rozglądając się za kolejnym pociskiem. Nie czekając aż znajdzie to czego szuka, rzuciłem w niego połówką nadgniłej cytryny, która z jakichś przyczyn leżała w kącie parapetu.

Hy hy - zadzierając głowę wyszczerzył zęby w niewinnym uśmiech, po czym ruszył w kierunku drzwi.

- Gdzie są moje kapcie? Moje hobbickie kapciuszki? - z przedpokoju dobiegł mnie odgłos przetrząsanej szafki na buty.

- Yyy, nie wiem - odpowiedziałem po chwili wahania - obawiam się że mogły zostać zutylizowane ze względu na swój niedostateczny stan. Weź jakieś inne.

- Nie chce innych! Beznadzieja.

- Dobra, chodź do kuchni. Chcesz coś do picia? - zaproponowałem.

- Tak, wódki.

Zacząłem wyjmować kieliszki.

- Żartuję, mam ci coś ważnego do powiedzenia. Usiądź i daj mi popielniczkę.

Wyciągnąłem z szafki czarną, porcelanową popielniczkę, która jakimś cudem przetrwała niezliczone imprezy i posiadówki w jednym kawałku. Postawiłem ją na stole. Mefu zaciągnął się kilka razy papierosem, i po chwili namysłu powiedział:

...

cdn.

Czemu Mefu tak niespodziewanie zawitał do mnie pewnego wiosennego wieczoru? Jaką ważną informację ma mi do przekazania? Skąd na parapecie wzięła się nadgniła cytryna i co stało się z hobbickimi kapciuszkami?

Tego dowiemy się już w następnym odcinku "Opowiadam"!

———

• opisane wydarzenia oczywiście miały miejsce w rzeczywistości •

...

2009-05-22T03:38:00.000-07:00

Cudowne obezwładnienie. Jest taki rodzaj stanu, którego właściwie nie potrafię opisać, a który uwielbiam. Unoszę się wtedy kilka centymetrów nad ziemią i pozwalam myślą na swobodne dryfowanie po bezkresie świadomości. Niektóre z nich, z delikatnością plastikowych kaczuszek, zderzają się ze sobą, po czym, równie jednostajnie jak przed chwilą, kontynuują swoją odwieczną podróż. Z takich zderzeń powstają czasami nowe, zupełnie nie przewidziane wyobrażenia. Czasami nic się nie dzieje.

Unoszę się dalej w bezkierunku (zwykłe pojęcie kierunków nie obowiązuje na tej płaszczyźnie). Jestem Panem tego świata.

Przelotnie zahaczam o jedną z moich "dyżurnych" myśli. Myśl o własnym pogrzebie (jakkolwiek patetycznie by to nie brzmiało). Muszę przyznać, że towarzyszy mi odkąd pamiętam, a mimo to wciąż jest atrakcyjna, świeża i gotowa na przyjmowanie kolejnych wątków. Na swój sposób, zawsze miło mi się do niej wraca. Jest jak mały, przytulny kącik, gdzie wszystko jest dobrze znane a jednocześnie nowe i niepewne, no bo w jaki sposób można być pewnym śmierci, poza tym, że nastąpi?

Za każdym razem wyobrażam sobie twarze ludzi stojących nad ciałem, to jak idą między grobami w orszaku prowadzonym przez wolno toczący się karawan. O czym myślą. Czy wspominają moją osobę czy może zastanawiają się nad tym co powinni przygotować na obiad?

Jaka będzie pogoda? Czy żałobnicy usłyszą wesoły trel pochowanych w koronach drzew ptaków, czy wręcz przeciwnie, wiodącym motywem będzie rytmiczne bębnienie deszczu ze śniegiem o czarny materiał parasoli?

Ciągle zmieniającą się koncepcją jest muzyka. Wyobrażam ją sobie towarzyszącą całej ceremonii. Szybkie i wolne rytmy na zmianę przeplatają się z obrządkiem. Czasem są to pojedyncze utwory, innym razem całe "soundtracki" z ostatniego pożegnania (ciekawe jak wyglądałaby okładka i książeczka do takiego albumu.., chyba mam nawet kilka koncepcji). Gdybym chciał spisać wszystkie dotychczasowe kandydatury, lista byłaby naprawdę długa.

Najczęściej obserwuje wszystko z góry, jakby oczami unoszącej się u powały duszy. Widzę moją rodzinę i krewnych, przyjaciół, bliższych i dalszych znajomych (trochę jak Tomek u Marka Twaina), i zastanawiam się czyja obecność jest dla mnie zaskoczeniem a brak czyjej zawodem.

Pojawiają się nowe, nieznane postacie. Przyglądam się każdej z osobna, kontemplując ich istoty. Lubie kiedy mnie zaskakują, swoim wyglądem, ubiorem, zachowaniem i wzajemnymi relacjami. Niech będą ekstraordynaryjni lub jak kto woli ekscentryczni. Są moimi gośćmi. Jestem im wdzięczny za to że przyszli. Wielu miało obawy, a jednak się zjawili. Dziękuję im za to.

Pożegnałem się ze wszystkimi. Teraz grzebie mnie nieznana osoba, w zupełnie obcym miejscu, na przykład pod samotnym, rozłożystym dębem a mym sarkofagiem stają się poukładane polne kamienie. Dlaczego ten ktoś to robi? Czy z poczucia zwykłej przyzwoitości, czy może jest jakiś inny, ważniejszy powód? Takie wyobrażenie prowokuje do dalszego dociekania. Chcę poznać historię tego człowieka (?), oraz, co ważniejsze, historię samej śmierci. Mojej śmierci.

Nie daje się jednak wciągnąć. Myśl oddala się równie szybko jak się zjawiła i już wcielam się w drobiny popiołu rozsypywanego z wysokości nad miejscami, które za życia coś dla mnie znaczyły i które wyszczególniłem w testamencie. I znów, kto spełnia moją ostatnią wolę?

Zapach różanego kadzidła.

To już nie mój pogrzeb. Tym razem zmarł ktoś inny i to jego płaszczyzna. Tym razem to ja jestem gościem.

Bezmiar. W tej krainie ja jestem jedynym i niepodzielnym władcą.

Za mało mroku w mroku

2009-05-14T06:14:00.000-07:00

Czwartkowe popołudnie. Siedzę w pracy a na uszach soundtrack z Batmana popełniony przez pana Dannego Elfmana. To chyba ulubiony kompozytor Tima Burtona bo to o jego Batmanie mówię, a nie o świeżej produkcji Christophera Nolana, w której w role ludzkiego nietoperza (a może nietoperzego człowieka?) wciela się Christian Bale (skądinąd też przeze mnie lubiany). I chociaż dwie ostatnie odsłony w reżyserii Nolana podobały mi się a Heath Ledger wcielający się w postać Jokera wprost zwalił mnie na kolana, to w tamtych filmach (Batman i Batman Returns) dało się poczuć jakąś aurę niesamowitości, iście przerażającego obrazka z dziecięcego koszmaru, czego w późniejszych odsłonach zawsze mi brakowało. Działo się tak niechybnie za sprawą Burtona, którego zboczony w stronę pluszowych, pasiastych koszmarów umysł od samego początku zawładnął moją, dopiero kształtującą się wtedy wyobraźnią.

Elfman przez lata wspólnej pracy z Burtonem i jego użekająco chorymi wizjami, zawsze umiał znaleźć idealne miejsce dla swojej muzyki, która w efekcie zlewała się z obrazem w spójną całość. Tak bardzo spójną, że teraz słuchając poszczególnych utworów, mam przed oczami tamten świat wirujący nieskończonością tworów w potempieńczym tańcu. Muzyka przenika mnie na wskroś i powoduje cudowne mrowienie w okolicach karku. Stawiając kołnierz znikam za rogiem jakiegoś budynku. Jednego z wielu w Gotham City.

PS.

Dla porównania, ścieżki z Mrocznego Rycerza wogóle nie kojarze i nie wiem nawet kto za nią odpowiada. Po prostu - za mało mroku w mroku.

Na bierząco

2009-05-11T00:42:00.000-07:00

Wczoraj zobaczyłem nowego Star Treka. Myślałem że film będzie dobry. Widziałem trailery, podobało mi się. Myślałem że czekają mnie dwie godziny rozrywki łatwej, ale na przyzwoitym poziomie. To co zobaczyłem, przeszło moje najśmielsze oczekiwania.

Jak już wspominałem na łamach tego bloga, zagożałym wielbicielem uniwersum Star Trek nie jestem i nigdy nie byłem, ale film, który od trzech dni gości na ekranach naszych kin wgniótł mnie w fotel i nie pozwolił zmienić pozycji aż do napisów końcowych. Obrazek trzyma w napięciu już od samego początku i co najważniejsze utrzymuje to napięcie do ostatniej sceny. Możemy zapomnieć o przeciąganych dialogach i dłużących się przejściach, charakteryzujących serial oraz poprzednie pełnometrażowe produkcje spod tego szyldu. Scenarzyści umiejętnie połączyli efekty wizualne z ciekawą fabułą i wartką akcją, wyraźnie nakreślili postacie głównych bohaterów, a w dodatku wykazali się poczuciem humoru. Jedyną rzeczą, na którą mogę nażekać

to zbyt głośne sceny walki, choć nie jestem pewien czy to wina samej produkcji, czy kina, w którym byłem.

Oczywiście znajdą się tacy (najczęściej nazywający siebie "prawdziwymi" fanami), którzy z oburzeniem oskarżą twórców o odejście od wieloletniej konwencji, spłaszczenie idei na rzecz efekciarskich sztuczek i niedopuszczalne zaniedbania. Gówno. Ten film to kawał dobrego kina SF.

Na początku chciałem rozpisać się w obszernej recenzji, ale nie zrobię tego. Idźcie sami i zobaczcie. Jest zacnie.

Dodam tylko że warto pójść do kina a nie oglądać ściągniętą, często miernej jakości kopie na domowym monitorze. Szczególnie w przypadku tego filmu.

---

Właśnie wyszedł album ze zdjęciami martwej Amandy Palmer. Całość nosi tytuł "Who Killed Amanda Palmer" i oprócz samej Amandy, w projekcie maczał palce także Neil Gaiman. W księgarniach raczej się tego nie znajdzie, ale można zamówić przez internet.

Coś z geeka

2009-05-05T01:02:00.000-07:00

Nawarstwienie rzeczy. Znów pierdylion mniejszych i większych spraw miesza się w kotle codzienności. Jest tego tyle, że już nawet nie pomaga robienie notatek, bo po prostu o nich zapominam... Ale nic to, wcześniej czy później supełki na nitce spraw do załatwienia rozplączą się i wole nawet nie myśleć, że w tym samym czasie będą powstawać nowe. Tak już było, jest i będzie. Chyba nigdy nie przestanie mnie to fascynować. Taki personalny Uroboros.

Przed chwilą rozmawiałem z moim dobrym hombre Rafałem, chłopak się hajta, załatwia kupno nowego mieszkania a ja... myślę o kinowej premierze nowego Star Treka. Hmm, chyba mam w sobie coś z geeka. Tak, zdecydowanie mam w sobie coś z geeka (ale ten film zapowiada się naprawdę dobrze, choć zagorzałym fanem załogi Enterprise nigdy nie byłem).

Wracając do Rafała. Jeżeli to czytasz, to oczywiście życzę Ci stary wszystkiego dobrego. Tobie i Twojej Katarzynie, i oby Twoje pierworodne było płci męskiej*. No i nie mogę już doczekać się weselicha. Mam też nadzieję, że jeszcze będzie nam kiedyś dane usiąść przy ognisku nad jeziorem bo dobrze wspominam tamten czas, choć było to dawno, drzewa szumiały wtedy inaczej i inni ludzie chodzili po ziemi.

Skoro wspomniałem już o Star Treku, to dla równowagi też coś z konkurencyjnej stajni Georga Lucasa. Zdjęcie, które zostało zrobione na tegorocznych Warszawskich Spotkaniach Komiksowych, i które miałem opublikować już wcześniej. Oto ja w towarzystwie storm trooper'a z 501'st Legion - Polish Garrison.

Chyba się zaciągnę...

* Żartuje, nie ważne jakiej będzie płci, po prostu zawsze podobał mi się ten tekst. Nie wiem dlaczego.

Rzeczy Przyjemne

2009-04-27T12:34:00.000-07:00

Dzień dobry. Nie jakiś wyjątkowy, po prostu dobry. Lubie takie po_prostu_dobre_dnie, można się wtedy zająć czymś twórczym (jak pisanie na blogu), nie zawracając sobie głowy zniechęcającą mocą dnia_wręcz_chujowego, który to stoi w oczywistej opozycji względem tego pierwszego.

Tak więc w dobrym nastroju zaczynam zastanawiać się nad wszystkimi sprawami, z którymi muszę lub powinienem uporać się w najbliższym czasie i z rozbawieniem zauważam jak moje myśli gładko prześlizgują się po rzeczach ważnych, lecz mało ciekawych a wręcz nudnych, i w sposób naturalny kierują się w przyjemne rejony spraw już nie tak pilnych lecz nieporównywalnie ciekawszych i stokroć bardziej zajmujących.

Między innymi jest to stos książek, który piętrzy się przy moim łóżku, systematycznie zdobywając kolejne kondygnacje. Nabywanie trzech nowych pozycji w czasie który zajmuje mi przeczytanie jednej, daje prosty rachunek, jednakże myśl o przedzieraniu się przez pachnące drukiem strony kolejnych tomów zdecydowanie należy do tych przyjemnych.

Kolejną przyjemną rzeczą, z którą staram się uporać już od dłuższego czasu, jest segregacja ogromnej ilości fotografii powstających przy każdej nadażającej się okazji. Zaczynam się już gubić w poszczególnych albumach a czasem nawet trafiam na zdjęcia przy których zastanawiam się "To rzeczywiście miało miejsce??" i myślę że jest to naprawdę dobry argument, dla którego powinienem zabrać się za usystematyzowanie archiwum...

Do chaotycznego uniwersum, gdzie przechowywane są moje zdjęcia (przez niektórych prozaicznie zwanego Dyskiem Twardym), doszła właśnie kolejna porcja z cudownego, trzydniowego wypadu w góry, który w formie niespodzianki przygotowała moja Gwiazdka.

Zakopane na wiosnę jest o wiele bardziej urokliwe niż w trakcie sezonu zimowego. Tłum turystów ogranicza się teraz tylko do komercyjnych atrakcji wzdłuż Krupówek i na Gubałówce. Im wyżej w góry, tym mniej przypadkowych poszukiwaczy wrażeń.

Krótki pobyt nie pozwolił na zbyt dalekie wycieczki ale te, nie całe, trzy dni były niezastąpioną odskocznią od miasta. Poniżej kilka wybranych fotek z tego wyjazdu. Pocztówki, ale tak właśnie było, pocztówkowo, bajecznie...

Zamarznięte jeszcze Morskie Oko.

Woda w tym jeziorze jest tak przejżysta, że pan kaczor wygląda jakby unosił się w powietrzu.

The truth is out there...

A tutaj jeszcze link do nowego, instrumentalnego kawałka moby'ego o wdzięcznym tytule "Shot in the Back of the Head", do którego obrazek popełnił David Lynch, dostając od muzyka pełną swobodę w działaniu. Fajna rzecz.

http://pitchfork.com/tv/#/musicvideo/966-moby-shot-in-the-back-of-the-head-mute

Sunday, bloody sunday...

2009-04-20T13:02:00.000-07:00

Pierwsze motyle nieśmiało zatrzepotały jaskrawymi skrzydełkami na tle jasnobłękitnego nieba. Drzewa, do tej pory pogrążone w zimowym letargu, znienacka obsypały się kwieciem a słońce wydłużyło swoją codzienną podróż. Warunki idealne aby w doborowym towarzystwie i przyjaznej atmosferze złożyć hołd wiecznie nienasyconym bogom wojny. Ofiarę z potu, łez i... litrów farby. Tak oto z dniem wczorajszym nastąpiła inauguracja tegorocznego sezonu paintballowego. Fort Chrzanów stał się świadkiem potyczki równie radosnej, co zaciekłej.

Ja z przepięknym splatem, prosto między oczy. Gratulacje dla strzelca.

Jeszcze kilka słów sprostowania (wytłumaczenia?). O ile jestem jak najbardziej za tego typu rozrywką i uważam ją za niezwykle przyjemną i relaksującą, o tyle w żadnym wypadku nie jestem zwolennikiem rozwiązań siłowych. Pod żadną postacią.

Jesteś skinem, metalem, dresem, anarchistą czy politykiem i czujesz jak energia rozpiera Cię od wewnątrz, tak że chcesz spuścić komuś wpierdol? Zamiast tego skrzyknij chłopaków (dziewczęta radzą sobie równie dobrze) i spróbuj "malowania". Gwarantuje że po dniu spędzonym na polu gry, jedynymi rzeczami o jakich pomyślisz będą zimne piwo i wygodne łóżko.

Podsumowując; Peace and Love, a raczej Peace, Love and Paintball!

I jeszcze link do galerii Agaty, która z narażeniem życia dokumentowała przebieg starcia.

http://picasaweb.google.pl/qba132/20090419PaintChrzanow#

Bez zobowiązania

2009-04-15T02:28:00.000-07:00

Witam Was z perspektywy starszego o rok mnie. Zastanawiam się właśnie czy fakt owy do czegoś obliguje... Chyba nie, a przynajmniej mam taką nadzieję. Zresztą jestem zwolennikiem twierdzenia, że każdy ma tyle lat na ile się czuje a ja czuje się na... hmm. Często czuje się jakbym się jeszcze nie narodził. Siedzę sobie cichutko, gdzieś w przytulnym łonie i ssę największy palec u nogi. Ot tak, kwintesencja istnienia, byt sam w sobie. Pięknie. Dochodzą mnie jakieś przytłumione dźwięki świata zewnętrznego, którego istnienie podejrzewam ale jest mi ono zupełnie obojętne. Zamiast tego wole wsłuchiwać się w rytmiczne bicie tego nade mną. Może to Księżyc? Tak, to chyba odpowiednia nazwa, Wielki Bijący Księżyc. Jest tam od zawsze i zawsze tam będzie, powodowany tą odwieczną, niewidzialną siłą.

No, to nieźle.

Saturday Night Fever

2009-04-13T04:14:00.000-07:00

Dziękuje wszystkim, którzy się zjawili. I tym, którzy się nie zjawili też dziękuję, bo dzięki temu, ci którzy się zjawili mogli się pomieścić.

Mam nadzieję że bawiliście się równie dobrze co ja. Chciałem tu nawet wypisać pełną listę zasłużonych ale myślę że sami najlepiej wiedzą. Wspomnę tylko że Kamel tańczący toples na stole i ekipa od wścieklaczy zasługują na duże brawa. Jesteście niezawodni. Dzięki Mauemu za niezastąpionego rock'n'rolla i mojej Gwiazdce za to że zajęła się mną w drodze powrotnej.

Wasze zdrowie! Z Gwiazdką u boku (nie tą w tle...).

Link do reszty fotek (które nie wiem czy da się jeszcze ściągnąć) od panny Marianny. Można popodziwiać szanowne towarzystwo lub zobaczyć mnie tańczącego z wyrazem głębokiego upośledzenia na twarzy.

http://www.speedyshare.com/960275949.html

Koralina - wstęp tylko dla niedorosłych

2009-04-08T02:09:00.000-07:00

Niezwykła, cudowna, świeża a jednocześnie klasyczna i przytulnie straszna. Takie określenia pierwsze przychodzą mi do głowy kiedy myślę o obejrzanej przeze mnie wczoraj Koralinie. Na film w wersji 3D musiałem udać się aż na drugi koniec miasta, ponieważ kina w mojej okolicy niestety nie oferują tej opcji. Ale opłacało się.

Po wejściu na salę kinową dziesięć minut przed projekcją, lekko zdziwił mnie fakt, że wraz z moją dwuosobową ekipą jesteśmy na niej sami. Może nie była to premiera a film wyświetlany jest u nas już od kilkunastu dni ale jednak. Niemniej sytuacja ta specjalnie mnie nie zasmuciła, a raczej przeciwnie, wlała w serce nadzieję iż nie będę musiał dzielić mojej uwagi pomiędzy ekran a przypominającą kurnik rzesze maniakalnych pochłaniaczy prażonego ziarna. Utwierdziłem się też w przekonaniu że nie jest to film dla mas, w rodzaju kolejnej Epoki Lodowcowej (skąd innąd też miłej dla oka) lub Madagaskaru (już trochę mniej miłego, choć nie pozbawionego zabawnych akcentów).

Ale wracając do sedna... Przed pojawieniem się pierwszych reklam otrzymaliśmy okulary 3D a na salę weszła jeszcze podobna do naszej grupka entuzjastów oraz jakaś mama z kilkuletnim synkiem. Jest dobrze, pomyślałem.

Już po pierwszej minucie, ucieszyłem się w duchu z nadłożonej drogi, bo trójwymiarowy obraz po prostu wprowadza... w inny wymiar. Po założeniu (niestety trochę nie wygodnych) okularów natychmiast stajemy się częścią przedstawianego świata. W takich momentach zawsze zastanawiam się nad kinem, w którym można by było jednocześnie czuć zapachy (przynajmniej te milsze...) lub doświadczyć orzeźwiającej bryzy znad morza. Ponoć gdzieś już istnieją, jednak nie miałem jeszcze przyjemności doświadczenia takiej "projekcji" na własnej skórze.

Nie będę opowiadał tutaj o treści filmu ani o jego przesłaniu, napomknę tylko że dość wiernie trzyma się tego co przedstawił nam w swojej książce Gaiman. Oczywiście są pewne odstępstwa, które jednak nie rażą i dobrze wpasowują się w ogólną konwencję. Wszystko to za sprawą genialnej reżyserii Henry'ego Selicka, tego samego, który odpowiedzialny jest za klasyczne już dzieło The Nightmare Before Christmas. Wyraźnie zarysowane postacie bohaterów nie straciły nic ze swojego książkowego uroku a poklatkowa technika animacji jeszcze dodała smaku (moim zdecydowanym faworytem stał się rosyjski trener myszy, pan Bobynsky i jego akrobatyczne popisy). Jedyne czego obawiałem się przed seansem to polski dubbing (niestety w naszym kraju rozpowszechniana jest tylko taka wersja). Na szczęście tym razem głosy polskich aktorów jakoś nie gryzły w uszy a po chwili nawet dało się o nich zapomnieć.

W trakcie seansu, sale opuściła mama z synkiem, która chyba spodziewała się kolejnej mi(a)ł(ki)ej bajki, w czasie której będzie mogła zaplanować co zrobi na kolacje, a zamiast tego śmiertelnie przeraziła się patrząc na tajemnicze postacie z guzikami zamiast oczu... Miałem nieodparte wrażenie że mały chłopiec przerażony bynajmniej nie był a zamiast tego historia naprawdę go zainteresowała. Niestety, chyba będzie musiało upłynąć trochę czasu, zanim jego mama zapomni o "strasznych" obrazach i pozwoli mu wreszcie dowiedzieć się jakie było zakończenie. Oby wtedy mały chłopiec nie był jeszcze (już) dużym, bojącym się panem...

Brawo panie Gaiman, brawo panie Selick! Dziękuję że mogłem poczuć się niesamowicie.

Aha i pamiętajcie: Kwiatki złe, buraki dobre!

A poniżej link do zapowiedzi filmu z udziałem samego Gaimana:

http://www.youtube.com/watch?v=Tuk-xcNTN3o&eurl=http%3A%2F%2Fneilgaiman%2Dpl%2Eblogspot%2Ecom%2F&feature=player_embedded

Wiśniowy posmak wolności

2009-04-06T01:41:00.000-07:00

W taki dzień jak dzisiaj żałuje że nie chodzę już do szkoły. Świeci słońce, w puszczających pąki gałęziach szumi wiosenny wiaterek i generalnie ma się ochotę... No właśnie, idealny dzień na wagary. Ze smutkiem zdaje sobie sprawę, że nigdy nie doświadczę już tego cudownego uczucia niesubordynacji i braku podporządkowania. Dzień urlopu to już nie to samo co dzień zaznaczony w planie lekcji jako wypełniony zajęciami a jednak na przekór wolniejszy niż sam weekend. Taka kwintesencja wolności podkreślona wiśniowym lub jabłkowym posmakiem zakazanego. Niczym pod grafitem zaczarowanego ołówka, możliwości były nieograniczone, a przynajmniej takie się zdawały. To wystarczyło.

Jest w tym wszystkim coś nieuchwytnego o czym napisać tutaj nie zdołam. Mogę jedynie usłyszeć tamten zapach, zobaczyć tamte dźwięki i poczuć obrazy. Zrozumie tylko ten kto doświadczył. Ten kto choć przez jeden dzień był Panem Istnienia. Cheers!

"Wolność kocham i rozumiem, wolności oddać nie umiem."

Zdjęcie z czasów licealnych. Po lewej Kawaleria Szatana, czyli Tomasz, ja i Todi. Nieśmiertelni. Wnosiliśmy bezcenne iskierki mroku w życie naszej katolickiej szkoły.

Just Like You Imagined

2009-04-02T04:53:00.000-07:00

Spełniło się, a raczej zaczyna się spełniać. 06.23.09 - ta data pojawiła się na oficjalnej stronie NIN z dopiskiem - Poznań, Poland! Po raz pierwszy Reznor z ekipą zawita do kraju nad Wisłą. Przyznam, że nigdy specjalnie na to nie liczyłem i będąc dwa lata temu na ich koncercie w Anglii, uważałem zobaczenie ich za granicą za jedyną możliwość. Tym bardziej miłe jest moje rozczarowanie. Jednocześnie wcześniejsza wiadomość o dłuższej przerwie w aktywności zespołu (miejmy nadzieję że tylko przerwie) dodaje unikalności całemu zdarzeniu. Trzymajmy kciuki.

Thriller

2009-03-31T05:11:00.000-07:00

Dziś wlazłem na dach. Powodem była nie działająca antena satelitarna, którą miałem zamiar naprawić. Oczywiście po wejściu na górę nie byłem w stanie nawet zlokalizować usterki. Około trzydziestu grubych Kabli wiło się leniwie po czarnym dachu. Teraz próbowały opleść moje nogi na wysokości kostek. Szybko zorientowałem się że jestem otoczony i nie mam zbyt dużej możliwości ruchu, nie mówiąc już o naprawianiu czegokolwiek. Wyjąłem z kieszeni telefon i zrobiłem dwa zdjęcia (niestety na żadnym nie widać Kabli), po czym starając się nie zdeptać nikogo, zszedłem po drabinie do wewnątrz budynku. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę, że do tej pory nie wiedziałem nic o dziwnej społeczności zamieszkującej dach mojego własnego domu. Może kiedyś jeszcze do nich zajżę.

Gdzieś przy moich nogach czaiły się złowieszcze Kable.

---

W niedzielę, wraz z moją K. poszliśmy na broadwayowski musical "Thriller Live", który u nas wystawiany był w Sali Kongresowej. Lubię Jacko a szczególnie podoba mi się jego sposób poruszania na scenie, więc cieszyłem się na myśl obserwacji tej choreografii na żywo, pomimo tego, że oczywiście wykonywanej przez innych artystów. Niestety w dużej mierze spotkał mnie zawód. O ile początek zapowiadał się naprawdę dobrze (piosenki z okresu The Jackson 5 wykonywane przez małego dzieciaka z okrągłym afro w towarzystwie zespołu wystylizowanego adekwatnie do epoki), to dalej było już dużo słabiej. To że biały facet wykonywał piosenki z repertuaru Michaela, kiedy ten był jeszcze czarny (jakkolwiek to nie brzmi), jest jeszcze do wybaczenia, ale to że z wyglądu i z ubioru bardziej przypominał Frediego Merkurego? Im dalej, tym zaskoczenie większe. "Bad" wykonywane przez jakąś blondynę w szpilkach, która bardziej pasowałaby na jedną ze Spice Girls!

Ok, być może nastawiłem się na coś trochę innego. Miałem nadzieję na show, swojego rodzaju kronikę kariery artysty, zręcznie przyodzianą w teatr. Taki teledysk na żywo. Zamiast tego otrzymałem przegląd w miarę wiernie (bo nie można zaprzeczyć, że od strony wokalnej poziom był wysoki) odtworzonych przebojów króla popu, w których jednak gdzieś zgubiła się ta magia do której przyzwyczaiła mnie jego osoba.

Co kto lubi.

Na osłodę dodam tylko że jednym z ostatnich wykonywanych utworów jest tytułowy "Thriller" i wreszcie jest na co popatrzeć. Szkoda tylko, że jest to jeden z niewielu wyjątków.

Poniżej link do zwiastunu i krótkiego opisu przedstawienia:

http://kulturaonline.pl/Musical,Thriller,Live,w,Polsce,tytul,artykul,5234.html

Co było a nie jest nie pisze się w rejestr

2009-03-30T17:32:00.000-07:00

Dziwne poczucie nieważkości. Przed oczami butelki z kolorowego szkła na stoliku w jakiejś zapomnianej knajpie. Zapomnianej przez co cichej i obezwładniająco spokojnej. Powietrze unosi delikatny zapach tytoniu. W szyjce każdej butelki tkwi nadpalona świeczka, teraz zgaszona bo przecież przez okno sączy się jeszcze leniwe światło wietrznego popołudnia. Jednostajny deszcz uspokaja a krople miarowo rozbijają się na szybie. W środku jest ciepło i sucho. Na ustach posmak cierpkiego wina z niskiej półki. Zatracam się w tym wspomnieniu chwili, której jakoś nie mogę umieścić w czasie. Czy było to przed trzema laty a może wczoraj? O czym wtedy myślałem i jakie były moje zmartwienia? Z nieznanego powodu, naraz staje się to dla mnie bardzo ważne, jakby myśli te były moim jedynym świadectwem, ostateczną spuścizną.

Na chwilę otrząsam się i powracam do rzeczywistości ale faktycznie jest to tylko chwila bo już czuję niewidzialne ręce, które delikatnie, choć zdecydowanie unoszą mnie i zabierają do miejsc nieopowiedzianych historii i zdarzeń. Zdarzeń, których sam byłem częścią, lecz na które patrzę teraz jakby z boku i w które wsłuchuje się niczym dziecko w opowieść babki o minionych czasach.

Dzwoniący telefon brutalnie wyrywa mnie z eterycznego letargu. Spoglądam na zegarek, już dawno po siedemnastej. Pora do domu.

Konkretny Menel

2009-03-26T01:52:00.000-07:00

Jeszcze do końca nie obudzony, choć jestem w pracy już od trzech i pół godziny. Kolejny wiosenny, a jednak zimowy poranek. W sumie mi to nie przeszkadza, choć chciałbym żeby było trochę cieplej, szczególnie pod wieczór.. Możnaby było pośmigać. Ale nic to nocy utęskniona, już nie długo.

Przed chwilą dzwonił do mnie Grześ z wiadomością, że zawitał do Warszawy i że wieczorem zjawi się w Parku. Dobrze będzie się z nim znowu zobaczyć, choć niestety nie pamiętam chwili kiedy opuścił mój dom po naszym ostatnim spotkaniu. Później ktoś uświadomił mnie że było to nad ranem, kiedy ja jeszcze (albo już) spałem...

W ogóle wpadnie sporo osób, z którymi umawiałem się już wcześniej, więc zapowiada się ciekawie. Muszę tylko pamiętać żeby nie przesadzić z wiśniówką, co zdarzyło mi się ostatnim razem i czego wynikiem był fatalny kac następnego dnia, i uczucie stęchłej papki zastępującej mózg. Mieszanie różnych rodzajów alkoholi też pewnie nie pomogło... Ok, teraz wyszedłem już na konkretnego menela.

Ostatnio ostrzej ruszyliśmy z próbami zespołu i być może szykuje się nam pierwsze wystąpienie przed szerszą publicznością (pisząc "szerszą" mam na myśli kilkadziesiąt osób na imprezie zamkniętej). Zobaczymy jak będzie.

I jeszcze link do krótkiego wywiadu z Neilem Gaimanem w "The Colbert Report" odnośnie jego ostatniej książki "The Graveyard Book" (pl. "Księga cmentarna") i nie tylko. Absolutnie genialne.

http://www.colbertnation.com/the-colbert-report-videos/221843/march-16-2009/neil-gaiman

A tutaj coś co miałem wrzucić już wcześniej ale zapomniałem. "Creep" w wykonaniu Amandy Palmer. Oczywiście w czarnej taksówce. Urzekające.

http://www.blackcabsessions.com/sessions.php?id=1225319732

Łódź, czyli tam i z powrotem

2009-03-20T18:12:00.000-07:00

Tak na szybko. Dzisiaj podróż do Łodzi i z powrotem w ekspresowym tempie. Wszystko po to aby zostawić w dziekanacie swój bezcenny podpis i zabrać kilka kartek papieru. Ale mam już to z głowy. I Łódź. Nieodmiennie pozostawiająca ślad, gdzieś na krawędzi świadomości. Czuję ją na skórze i pod powiekami. Za jakiś czas uczucie minie i zamieni się w kolejny, czarno biały slajd związany z tym miejscem. Wracając pociągiem jak zwykle gonitwa myśli.

W biegu kilka zdjęć burakiem (więc jakość może nie być najlepsza).

Jeszcze Warszawa i Centralny

W stronę Łodzi, w podróży towarzyszył mi Irek.

Porządki w sumie...

2009-03-18T04:46:00.000-07:00

Środa. Kolejny dzień w pracy. Sprawdzam pocztę. "Na serwerze nie ma nowych wiadomości." To dobrze, cholernie nie chce mi się dzisiaj pracować. Z drugiej strony nie da się ciągle nie robić nic, bo wtedy czas pracy wydłuża się niemożebnie. Nie to żebym się nudził, na dobrą sprawę to nie pamiętam już kiedy ostatnio używałem tego słowa odnośnie siebie... To chyba dobrze. Ostatnio odczuwam wręcz nieustający niepokój, że z niczym nie mogę zdążyć. Już nawet nie chodzi o to, że nie mogę pokończyć zaczętych rzeczy (co jest nagminne), ale nie mam chwili żeby chociaż je rozpocząć. Myślę o nich jedynie i staram uporządkować choć trochę, aby nie uleciały (co też niestety często ma miejsce). Taki natłok myśli i rzeczy którymi chce się zająć, bądź muszę załatwić powoduje chaos i dezorientację. (Dazed and Confuzed - zawsze podobał mi się ten t-shirt Tomasza ;). Nawet teraz wiem, że coś mi umyka i bezpowrotnie wpada do szufladki z napisem "niedoodtworzenia". Ehh, pieprzona nerwica natręctw, bo jak to nazwać? Ale to prawda. Jedyna nadzieja w tym, że kiedyś może wpadnę na nowo na którąś z tych utraconych rzeczy, tak jakbym nigdy wcześniej o niej nie myślał i będzie to dla mnie nowe, świeże i odkrywcze, i być może wtedy uda mi się to zrealizować lub chociaż zacząć (i zapewne nie dokończyć..).

Myśląc o tym zdaję sobie nagle sprawę, że pomimo całej beznadziejności tej sytuacji jest w niej coś co sprawia mi przyjemność i coś dzięki czemu nie zatrzymuje się w miejscu. Cały ten natłok pędzących myśli, nie biorąc pod uwagę jego chwilowych uciążliwości, powoduje że przechodzą mnie ciarki niezdrowego podniecenia. Bliskie i te bardziej odległe plany naraz stają się realne, niemal że na wyciągnięcie ręki. Następuje proces przejścia od myśli - wyobrażenia, poprzez szukanie metody, do realizacji. Ten ostatni etap jest zwykle najcięższy a w wielu przypadkach w ogóle nie ma miejsca, ale ważny jest już sam proces i przyjemność z niego płynąca. Czysty hedonizm. Jeżeli jakiś pomysł jednak uda się doprowadzić do końca i początkowa idea zostaje wprowadzona do rzeczywistego świata, wtedy przyjemność jest podwójna. A rzeczywistość mniej jednostajna.

I znowu Słońce postanowiło przespać się z Chmurką, z której to niezdrowej zabawy urodził się niepełnosprawny Deszczyk przeplatany chujowym Wiaterkiem. A ja muszę wyjść na dwór.

Początek?

2009-03-12T11:03:00.000-07:00

Tak więc wszyscy opuścili to miejsce, choć nikt się jeszcze nie zjawił.. Odeszli nie oglądając się za siebie. Pozostawili po sobie jedynie mgliste wspomnienie i delikatny zapach palonych liści.

Zastanawiając się nad tym, zacząłem pisać. Słowa przyczaiły się na granicy świadomości, delikatnie poświstując w rytm miarowych, płytkich oddechów. Wiem że tam jesteście - pomyślałem - czuję waszą obecność.

Muszę przyznać, że wcale nie było lekko a wręcz przeciwnie, było diablo ciężko zmusić któreś z nich do kooperacji. Wreszcie, po niekończących się, niemych pertraktacjach ruszyliśmy z miejsca. Z początku pojedyncze litery, sylaby, potem wyrazy, aż wreszcie pełne, dojrzałe zdania zaczęły pojawiać się w przestrzeni. Pierwszy krok na drodze do egzystencji za mną.